Share

Κρυφό σχολειό: μύθος ή πραγματικότητα;

Υπάρχει μια κλασική αρχή αναθεώρησης της ιστορίας με προσδοκία να ταιριάξουμε καλύτερα στις νέες απαιτήσεις που επιβάλει η τάξη των εκάστοτε καταστάσεων. Αυτό δεν είναι ένα γεγονός του σήμερα, αλλά μια πάγια πολιτική στρατηγική που οι άρχοντες κάθε εποχής χρησιμοποίησαν ώστε να καρπωθούν τα οφέλη.

Ένα παράδειγμα θα μπορούσε να είναι ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, ο όποιος στον βωμό της απειλής από την Οθωμανική επέλαση άφησε πίσω του το σχίσμα των δυο εκκλησιών και τις δύο σταυροφορίες που κατέστρεψαν την Κωνσταντινούπολη λίγα χρόνια πριν, και προχώρησε πολιτικά σε συλλείτουργο με τους παπικούς, ομολογώντας ότι δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν οι δυο θρησκευτικές ομολογίες μεταξύ τους.

Σε αυτή την περίπτωση υπήρχαν σφοδρές αντιδράσεις από τον τότε λαό της Πόλης, αλλά αυτό δεν είναι επί του παρόντος

Ακόμη ένα παράδειγμα αναθεώρησης είναι αυτό του Αδαμάντιο Κοραή και το δόγματος του διαφωτισμού που ήθελε να φέρει στην Ελλάδα τα πρώτα χρόνια του επαναστατικού αγώνα. Στην ανάγκη να έρθουμε κοντά στις φιλικές δυνάμεις της Ευρώπης, ο Κοραής θέλησε να αποτινάξει από την Ελλάδα τον Ρωμαίικο χαρακτήρα της και να την εξευρωπαΐσει όσο πιο γρήγορα γινόταν δια μέσου της ιστορίας και της γλώσσας, αναθεωρώντας δυναμικά τις σχέσεις με το Πατριαρχείο και συνδέοντας την Ελλάδα με την δύση.

Σήμερα παρατηρούμε αυτό το γεγονός να γίνεται ακόμη μια φορά στον βωμό της φίλιας με τις γείτονες χώρες, αφού μιλάμε για το ΑΝ υπήρξε το κρυφό σχολειό, ΑΝ υπήρξε γενοκτονία, ΑΝ υπήρξε διωγμός, ώστε να γίνουμε πιο αρεστοί και εύπεπτοι απέναντι στους νέους μας «φίλους».

Που εντοπίζεται το λάθος;

Στην πραγματικότητα και υπήρξε και δεν υπήρξε το κρυφό σχολειό, και ο λόγος είναι απλός. Κατά τα 500 χρόνια της τουρκικής σκλαβιάς, τοπικά και χρονικά η κατάσταση των Ελλήνων άλλαζε συνεχώς. Υπήρχαν φιλικοί Σουλτάνοι προς τα διάφορα μιλλέτ και πιο σκληροί, όπως και φιλικοί τοπικοί πασάδες και πιο σκληροί. Γι’ αυτό παρατηρούμε κατά τόπους και καιρούς μια ελληνική περιοχή επί κατοχής να έχει κανονικά σχολείο και εκκλησία και στην ιδία περιοχή να υπάρχουν ιστορικές αποδείξεις μεταγενέστερης περιόδου με κρυφά σχολεία.

Μια ιστορία μισής χιλιετηρίδας σε μια τεραστία αυτοκρατορία δε μπορεί να έχει την ιδία πολιτική κατάσταση καθ’ όλες τις περιόδους της. Όπως και στην αρχαία Ελλάδα, που τόσο τιμούμε και αγαπούμε, δεν υπήρχαν πάντοτε χρυσοί αιώνες. Όπως υπήρχε  η ακμή, υπήρχε και η παρακμή.

Η ιστορία δεν πρέπει να αλλάζει ανάλογα με την εξωτερική πολιτική, θα πρέπει να ερμηνεύεται  ορθά και αληθινά, γιατί μόνο έτσι μπορεί να βοηθήσει. Η διαστρέβλωση της για προσωρινή ευμάρεια φέρνει τους λαούς σε σύγχυση και αυτό δεν είναι πότε καλό ούτε για την ιδία την χώρα, ούτε για σχέσεις της καλής γειτονίας.

Save

Leave a Comment