Share

Φτάνει.

Με μεγάλη θλίψη είδα το γεγονός της ληστείας στην Ομόνοια, και με ακόμη περισσότερη παρατηρώ το ότι ακολούθησε του γεγονότος. Αρχίζω με τους πολιτικούς, καθώς αυτοί υποτίθεται είναι οι “πρώτοι” της χώρας και η απογοήτευση είναι για μια ακόμη φορά παρούσα. Πολιτικοί και στελέχη κομμάτων να χρησιμοποιούν μία τραγωδία για πολιτική ανάδειξη ευαισθησίας και σκληρής καταδίκης. Συνθήματα και εικόνες ξανά και ξανά απλά και μόνο προς ανάδειξη της ναρκισσιστικής αυτοδικαίωσης του κάθε τυχαίου αγαπολόγου/μισολόγου.
Και συνεχίζω με τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Ο “ομοφυλόφιλος”, ο “οροθετικός”, ο “drag queen” και γενικά όλοι οι τίτλοι, οι άσχετοι με την τραγωδία χαρακτηρισμοί και τα σχόλια για την προσωπική ζωή του θύματος ή του θύτη, που στα μάτια μου φαίνονται σαν όρνεα που βρήκαν την ευκαιρία να πάρουν κι αυτοί ένα σπλάχνο από το άψυχο κορμί ενός νεκρού συνανθρώπου μας γιατί απλά πουλάει και η ίδια πάλι μισανθρωπιά για καταδίκη που πιέζει για την αυστηρότερη των ποινών για ένα θύτη. Η ευκολία της ανηθικότητας στο βωμό του αισχρότατου κέρδους που εκφυλίζει ακόμα και τα ύστατα και αδιαφορεί για τις συνέπειες.
Και ασφαλώς δεν γίνεται να μην αναφέρω την ανάλγητη χυδαιότητα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Καταρχήν να πληροφορήσω όλους εσάς που ζητάτε την καταδίκη του ενός ή του άλλου ότι είμαστε στο 21ο αιώνα, δεν βγαίνουμε με πυρσούς στους ιντερνετικούς δρόμους φωνάζοντας “άρων άρων σταύρωσον αυτόν”, δεν ζητάμε την εκτέλεση κανενός με άναρχες κραυγές ή συνθήματα, δεν διαπομπεύουμε τον βίο κανενός και ούτε απαιτούμε να φυλακιστεί και να πεθάνει επειδή είναι “φασίστας” ή γκέι.

Ζούμε σε έννομο κράτος και προς σημείωσή σας να αναφέρουμε πως καθήμενοι στο θρόνο της δικαιοσύνης σας πίσω από ένα πληκτρολόγιο “κρίνοντας δικαίους και αδίκους”, ήδη έχετε παραβεί νόμους του ποινικού κώδικα περί διαπόμπευσης, δολοφονία χαρακτήρα και παρακίνηση σε βία. Δεν πρέπει να πεθάνει κάποιος και ούτε “καλά να πάθει” επειδή είναι “παλιοαδερφή” και υπέρ των Σκοπίων, όπως επίσης δεν πρέπει να εκτελεστεί ο κοσμηματοπώλης ή οι αστυνομικοί ή όποιος άλλος είναι υπεύθυνος για την τραγωδία.

Αιώνες θεολογίας, φιλοσοφίας, και ψυχιατρικών επιστημών δεν έχουν καταφέρει να κατευνάσουν το αίσθημα κανιβαλικής ανθρωποφαγίας. Και νομοτελειακά καταλήγουμε σε ιδεολογικές ταφόπλακες, οι μισοί να υπερασπίζονται την ψυχική αδυναμία του θύματος κατηγορώντας τον θύτη και αδιαφορώντας για την όποια  ψυχική του κατάσταση, και στην αντιπέρα όχθη οι ιδεολογικά “αντίπαλοι” να υποστηρίζουν τα ανάποδα κάνοντας ακριβώς το ίδιο. Η απόλυτη τύφλωση, ο ένας ήταν άρρωστος ο άλλος όχι, και τα ποιος και τα τι θα τα κρίνει η ιδεολογία, όχι η ανθρωπιά.

Και τελειώνω με μια εικόνα που ίσως να είναι το ίδιο θλιβερή όσο το γεγονός αυτό καθεαυτό.

Υπάρχει μία εκκωφαντική απουσία διαλόγου στην κοινωνία, η οποία  είναι παρασυρμένη από μία ρητορική μίσους και διαχωρισμού, μία ιδεολογική πανούκλα έχει πέσει πάνω στα κεφάλια μας και δεν μπορούμε να σταματήσουμε την πνευματική και πολιτισμική κατηφόρα και χυδαιότητα της ούτε μπροστά στον θάνατο. Τι διανοητική αποχαύνωση είναι αυτή που ηρωποιεί το πρώτο θύμα ή θύτη ενός συχνού τραγικού γεγονότος;

Δεν είναι το πρώτο θύμα που χάνει την ζωή του ή τραυματίζεται άδικα, ούτε ο πρώτος θύτης που υπερασπίζεται σε πανικό το βιός του, ούτε η πρώτη φορά που η αστυνομία κάνει κάποιο λάθος ή όχι, ειδικά τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα αλλά ακόμη και μέσα στον ίδιο μήνα. Και ερωτώ, δεν έχουμε πια την δυνατότητα να δούμε πίσω από το προσωπικό μας κέρδος ή την αυτοδικαίωση του εαυτού και της ιδεολογίας μας; ούτε τα άψυχα κορμιά; ούτε οι τραυματίες; ούτε τον βρασμό ψυχής ενός θύτη; ούτε τίποτα;… Φτάνει.

Leave a Comment