Share

Στο ίδιο έργο θεατές.

Το 2011, μετά από την φόλα που έφαγε ο ελληνικός λαός στο Καστελόριζο με τον Τζέφρεϊ και το ψέμα του «λεφτά υπάρχουν», βγήκε στους δρόμους μετά από την καζούρα των Ισπανών διαδηλωτών του κινήματος της κατσαρόλας στο κέντρο της Μαδρίτης, οι οποίοι ύψωσαν ένα πάνω που έγραφε «σσσσς, μη ξυπνήσετε τους Έλληνες». Πολύ ευφυέστατο από μέρος τους καθώς έλεγξε αρκετά την συνείδηση των Ελλήνων και έτσι δημιουργήθηκε το κίνημα των αγανακτισμένων, με σύνθημα «έξω τα κόμματα από το κίνημα»  και ξεκίνησαν οι διαδηλώσεις και κατασκηνώσεις στα κέντρα των μεγάλων πόλεων της χώρας.

Οι αντιδράσεις των τότε κομμάτων ήταν οι κλασικές, το ΠΑΣΟΚ ως κυβέρνηση έλεγε ότι δεν σώνεται η Ελλάδα με διαδηλώσεις και ότι κάνουμε το κάνουμε για το καλό σας, η ΝΔ σαν αξιωματική αντιπολίτευση έλεγε «ακούστε τον πόνο του λαού, εκλογές τώρα» και μαζί της συμφωνούσαν και τα υπόλοιπα μικρά κόμματα της βουλής ΣΥΡΙΖΑ και ΛΑΟΣ. Βέβαια το ΚΚΕ, για μια ακόμη φορά, είπε «αφού ο λαός δεν είναι με το κόμμα του λαού, τότε ο λαός είναι με το κεφάλαιο άρα το κόμμα του λαού δεν είναι με τον λαό» , κάτι που έκανε όλα τους ψυχιάτρους ανά τον κόσμο, να σκίσουν τα πτυχία τους.

Το καιρώ εκείνο, κερδισμένοι δυστυχώς βγήκε για μια ακόμη φορά η ΝΔ, εκμεταλλευομένη την οργή και την απογοήτευση του λαού, μίλησε για σκίσιμο των μνημονίων και την ανάσταση της ελληνικής οικονομίας όταν θα πάρει τα ηνία της χώρας. Και μετά από μερικά κύματα ζήσαμε την υπεροχή διακυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ με όλα τα «ωραία» της.

Από αυτά τα γεγονότα όμως δεν βγήκε κερδισμένη μόνο η ΝΔ. Κάποιοι τύποι εκμεταλλευτήκαν τον «λαουτζίκο» και έκαναν καριέρα, τύποι όπως ο Κατρούγκαλος, ο Τσακαλώτος , ο Βαρουφάκης , απέκτησαν φήμη επαναστάτη, και με τις νομικές και οικονομικές τους γνώσεις τους μέσα σε ένα μήνα από 3,5%  εκτοξεύθηκαν σε αξιωματική αντιπολίτευση, κάτι που τους έδινε ακόμη περισσότερη δύναμη στον σούπερ επαναστατικό και  Τσεγκεβάρικο  λόγο τους. Φυσικά, ο ελληνικός λαός έκανε αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα, δεν άφησε κανένα λαοπλάνο απατεώνα εκτός βουλής και κυβερνήσεως και τους έκανε και  αυτούς κυβέρνηση μαζί με τον πρώην του Σαμαρά, Καμμένο.Την περίοδο που οι Συρίζει αποκτούσαν την φήμη του επαναστάτη στα συλλαλητήρια, ήταν αγκαζέ με κάποια ονόματα στις κινητοποιήσεις των αγανακτισμένων. Ονόματα όπως Κασιμάτης, Μίκης , Κασιδιάρης και τους λοιπούς χρυσαυγίτες, κάθε «εθνικιστή» , ανάμεσα σε εκατοντάδες υψωμένες ελληνικές σημαίες, εκκλησιαστικούς άρχοντες, στρατιωτικούς, και με χαλί να παίζει τον εθνικό ύμνο για ένα περίπου μηνά.

Και κάπου εδώ για τον ΣΥΡΙΖΑ, από το «τότε» φτάνουμε στο «σήμερα» :

  • Τότε αν κρατούσες την σημαία ήσουν πατριώτης, σήμερα είσαι εθνικιστής.
  • Τότε αν τραγουδούσες τον εθνικό ύμνο ήσουν επαναστάτης, τώρα είσαι υμνητής της χούντας.
  • Τότε όλοι οι Έλληνες ενωμένοι φωνάζαμε κατά του μνημονίου, σήμερα φωνάζουν οι ακραίοι λαϊκιστές.
  • Τότε καλούσαν τον λαό στους δρόμους, σήμερα με τα συλλαλητήρια δεν γίνεται πολιτική.
  • Τότε ήταν λαοθάλασσα, σήμερα 140,000.
  • Τότε «η ανάλγητη κυβέρνηση δεν άκουγε τον λαό», σήμερα «είναι μόνο 140,000, και έχουμε την υπόλοιπη Ελλάδα μαζί μας».
  • Τότε ο Κασιμάτης ήταν ένας κορυφαίος ανεξάρτητος συνταγματολόγος, σήμερα είναι εγκάθετος της αντιπολίτευσης.
  • Τότε ο Μίκης ήταν η ζώσα ιστορία της αντίστασης του λαού, σήμερα είναι ένας γεράκος που τα έχει χάσει και άρχισε φασιστίζει,
  • Τότε τα συλλαλητήρια ήταν αυθόρμητη έκφραση των Ελλήνων, σήμερα έχουν πολίτικες σκοπιμότητες,

Βέβαια τα υπόλοιπα κόμματα δεν έκατσαν με σταυρωμένα τα χέρια και έκλεισαν το μάτι στο συλλαλητήριο, και όπως ήταν φυσικό είδαμε κάθε καρυδιάς καρύδι να το παίζει επαναστάτης. ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ένωση κεντρώων και χρυσή αυγή, δεν μπορούσαν να αντισταθούν βλέποντας τα ψηφαλάκια να περνάν από μπροστά τους, και ξαναφορέσαν τον μανδύα του αληθινού και συμπονετικού πολιτικού που αφουγκράζεται τον λαό του.

Η μονή σταθερή αξία σε αυτό τον τόπο είναι το κόμμα του λαού, σταθερά εκτός πραγματικότητας, εκτός τόπου, αλλά και χρόνου. Το κόμμα του λαού για μια ακόμη φορά είπε για την εκμετάλλευση του εργάτη, το δίκιο του, για το κεφάλαιο, για τον φασισμό και μετά άλλαξε πλευρό δικαιωμένο και αποκοιμήθηκε, μέχρι την επόμενη πορεία ή φεστιβάλ.

Σήμερα, μετά τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις, βλέπουμε για μια ακόμη φορά την ίδια ταινία, ξανά το κυβερνών κόμμα αφορίζει τις κινητοποιήσεις μέχρι να χάσει την εξουσία, και η αντιπολίτευση σιγοντάρει τον αγανακτισμένο λαό, που κάποτε αφόριζε όταν ήταν κυβέρνηση. Και ο λαός ο σταθερός κομπάρσος στο φαγοπότι τους, κατά το λαό κι οι άρχοντες λοιπόν, και περαστικά μας…

Leave a Comment