Share

Ο ρόλος του γονιού στις επαγγελματικές και εκπαιδευτικές επιλογές του εφήβου

Παρασκευή, Αυγουστιάτικο πρωινό πάνω στην ξαπλώστρα, παρέα με το καφεδάκι μου αναρωτιέμαι πώς πέρασε τόσο γρήγορα το καλοκαίρι κι έχω κάνει μόλις δύο μπανάκια…δεν βαριέσαι σκέφτομαι, έχουμε ακόμη. Λίγο  μετά τις 11 καταφθάνει στις διπλανές ξαπλώστρες μια οικογένεια – οι γονεις με τον έφηβο γιο. Ο πιτσιρικάς, φανερά εκνευρισμένος απαντά με έντονο ύφος στον πατέρα, λεγοντάς του: <<εαν θεωρείς ότι επειδή δεν θα γίνω δικηγόρος θα αποτύχω, κάνεις λάθος…>>

Δεν χρειάστηκε να ακούσω κάτι άλλο, είχα ήδη καταλάβει το θέμα συζήτησης, κλασικό θέμα διαφωνίας γονέων – παιδιών εν όψει της έναρξης της νέας σχολικής χρονιάς (πιθανώς Γ λυκείου)

Και να που το μικρόβιο του δασκάλου ξαναξυπνάει μέσα σου – αν και καλοκαίρι – και σκέφτεσαι ποιος πρέπει να είναι  άραγε ο ρόλος της οικογένειας, στον επαγγελματικό προσανατολισμό του παιδιού και στη λήψη τέτοιων αποφάσεων και τι πραγματικά κρύβεται πίσω από κάθε τους επιθυμία…;;

Σε μια εποχή,που χαρακτηρίζεται απ την απόυσία κίνητρων και ουσιαστικών στόχων για τους νέους, άραγε τι έχει μεγαλύτερη σημασία; Ένας αξιοσέβαστος πανεπιστημιακός τίτλος ή το μεράκι κάποιου; Ποιο είναι τελικά το κλειδί της επιτυχίας; Ας μην ξεχνούμε και κάτι ακόμη. Ο έφηβος όντας στην ήβη του, εξελίσσεται σωματικά, γνωστικά και ψυχοκοινωνικά. Διανύει λοιπόν, περίοδο έντονων εσωτερικών αλλαγών κι ως εκ τούτου δυσκολεύεται περισσότερο να πάρει αποφάσεις για το μέλλον, καθώς τον ενδιαφέρει να ζήσει εντονότερα το παρόν. ΄Αλλωστε ούτε το σχολείο ούτε η πολιτεία, έχει φροντίσει να ενημερώσει επαρκώς του μαθητές για τις σχολές και τα επαγγέλματα του μέλλοντος. Η σωστή επιλογή επαγγέλματος στα 17, είναι κάτι σαν λαχείο. Κομβικός λοιπόν, κρίνεται τόσο ο ρόλος των γονιών, όσο και των δασκάλων. Είναι ευλογία να συμβάλλουμε στη σωστή καθοδήγηση των παιδιών μας χωρίς να δρούμε παρεμβατικά. Μονάδικό κριτήριο για την επιλογή της σχολής λοιπόν που θα ακολουθήσουν, πρέπει να είναι η αγάπη και το μεράκι τους.

Γνωρίζω ελάχιστους ανθρώπους που αγαπούν τη δουλειά τους. Αυτοί είναι πραγματικά ευτυχισμένοι, νιώθουν πλήρεις κι αισθάνονται ότι προσφέρουν έργο μέσα απ την εργασία τους. Γι αυτό, απανταχού μαμαδομπαμπάδες, αφουγκραστείτε τα παιδιά, συζητήστε μαζί τους, ενημερωθείτε απ τους δασκάλους και βοηθήστε τα να επιλέξουν μια καλή ζωή, όχι μόνο μια καλή σχολή…!

Η ελευθερία επιλογής είναι ένα απ τα σημαντικότερα αγαθά. Κάθε νέο παιδί έχει δικαίωμα σε αυτήν, ακόμη κι αν εμείς ‘οι μεγάλοι’, το θεωρούμε επιπόλαιο κι απερίσκεπτο. Η νεότητα εξάλλου, είναι η περίοδος λήψης αποφάσεων από τους ίδιους για προσωπικά τους ζητήματα κι εκεί δεν υπάρχει θέση για κανένα γονεΐκό απωθημένο ούτε για κάποιο ανεκπλήρωτο όνειρο. Ίσως σε τελική ανάλυση να χρειαστεί οι ίδιοι να ρισκάρουν, εγκαταλείποντας έτσι την ασφάλεια που απλόχερα τους πρόσφερε η οικογένειά τους. Υπάρχει άλλωστε απόσταση χρόνων από το << τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις >>εως το <<μεγάλωσα πια κι ήρθε η ώρα να επιλέξω με τι θα ασχοληθώ..>>

Εις το επανιδείν…

Υ.Γ: “Δεν ξέρω τίποτα,άλλο για το οποίο κάθε λογικός άνθρωπος θα έπρεπε να νοιάζεται  περισσότερο,από το πώς το παιδί του θα γίνει πιο καλός άνθρωπος”

ΠΛΑΤΩΝ

Περί Αγωγής website  και Facebook

Leave a Comment