Share

Πουλάς Ελλάδα Μακρυγιάννη;

Απομνημονεύματα Στρατηγού Μακρυγιάννη : «…τότε, εκεί που καθόμουν εις το περιβόλι μου και έτρωγα ψωμί, πονώντας από τις πληγές, όπου έλαβα εις τον αγώνα και περισσότερο πονώντας δια τις μέσα πληγές όπου δέχομαι δια τα σημερινά δεινά της Πατρίδος, ήλθαν δύο επιτήδειοι, άνθρωποι των γραμμάτων, μισομαθείς και άθρησκοι, και μου ξηγώνται έτσι: «Πουλάς Ελλάδα, Μακρυγιάννη…».

Δώδεκα Ιουνίου το 1976, σε συζήτηση πολιτικών αρχηγών στην Βουλή για το θέμα της εντάξεώς μας στην τότε ΕΟΚ, ο Κ. Καραμανλής ,ο σούπερ εθνάρχης, δήλωσε από το βήμα: «Η Ελλάς, ανήκει εις την Δύσιν», τότε ο έτερος Καππαδόκης του πολιτικού συστήματος ο Ανδρέας Παπανδρέου ,ο εναλλακτικός Δόκτωρ Ζιβάγκο, να λέει την αμύθητη ατάκα «προτιμούμε να ανήκουμε εις του Έλληνες» και τότε κατουρήθηκαν όλοι οι υποστηρικτές του από την χαρά τους με ρίγη συγκινησης για τον θεόσταλτο ηγέτη τους. Και τους δύο ακόμα να τους κρίνει η ιστορία ,ο λαός και το κολωνάκι αλλά το σπέρμα τους και η ιδεολογική σπορά τους μας έχουν ταράξει στην διαφωτιστική φάπα χωρίς ανάσα εδώ και δεκαετίες.
Ιδεολογικές μπαρούφες, έναν επιτακτικό αφελληνισμό με μικρά ή μεγάλα βήματα ,ανάλογα τον δουλικό καιρό ,δημιουργώντας μια κοινωνία που οι λέξεις πατρίδα, Έλληνας ,Θεός έχουν γίνει αυτόματα εθνικιστής ,ρατσιστής ,ταλιμπάν και όλα αυτά σε ένα πέλαγος ανθρωπίνων δικαιωμάτων που όλοι επιπλέουν σε αυτό με τις ιδεολογικές τους βάρκες, και από κάτω πνιγμένοι μέχρι το λαιμό να βρίσκονται όσοι δεν συμφωνούν μαζί τους.

Είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα ηλίθιε, θα έλεγε ένας πιασάρικος τίτλος. Δικαιώματα, ελευθερίες, αναθεωρητισμός και άλλες τέτοιες έννοιες που εκπορεύονται μέσα από ξεχειλωμένες φιλοσοφίες, νέκρες, Μόρες που αναβιώνουν κάθε τόσο από την φορμόλη τους και φτιασιδώνονται για να ξαναμπούν στο προσκήνιο ακόμα πιο παρωχημένες .Και όποιος κατά λάθος μείνει έξω από αυτές, κλάφτε τον. Έτσι είναι σήμερα η αγάπη, ή μαζί μας ή εναντίον μας, εμπρός στον αγώνα για τα δικαιώματα αυτών που συμφωνούμε, τους άλλους μωρέ ποιος τους γ…..
Και επανέρχομαι στην δύση, τελικά αναμφίβολα κέρδισε ο Αντρίκος τον καημένο τον Κωστάκη, στα μυαλά των ελλήνων βέβαια γιατί στην πραγματικότητα ίδια φανέλα φορούσαν ,αυτοί και όλη η σπορά τους, που φτάνει μέχρι και σήμερα, πολιτικοί, καθιζήματα και ψηφοφόροι.  Εκτός αν θέλετε να μου πείτε ότι «Ανήκωμεν εις τους Έλληνες» να σπάσει κι εμένα το χειλάκι μου.

Οικονομικά τους ανήκουμε, δεν υπάρχει τράπεζα, σπίτι, μαγαζάκι που να μην είναι δικό τους, σε λίγο θα ανήκουμε σε ΔΟΥ των Βρυξελλών,

Πολιτικά τους παρακαλάμε να μας δώσουν τα φώτα τους να γίνουμε κι εμείς ευρωπαίοι επιτέλους, «δώσε λίγο κράτος καλέ άνθρωπε και σε μένα το φτωχό και αγράμματο έλληνα»,

Πνευματικά προσπαθούμε να τους αποδείξουμε πόσο άθεοι είμαστε, μη μας πάρουν και για χωριάτες, «Στο 2000 ζούμε, ακόμα στην Βηθλεέμ είσαι εσύ;»,

Κυριαρχικά τους παίρνουμε τηλέφωνο τρεις φόρες την μέρα να τους πούμε ότι μας ενοχλούν οι δίπλα και «σε παρακαλώ καλέ κυρία κάνε κι εσύ κάτι».

Εθνολογικά κάνουμε ότι μπορούμε για να ξεχάσουμε ποιοι είμαστε, «μην μας πουν Βυζαντινούς και φουστανελάδες».

Φιλοσοφικά περιμένουμε να πιθηκίσουμε την κάθε νέα τάση του πτωχευμένου ατομοκεντρικού μοντέλου τους και μετά ψάχνουμε τα διαφωτιστικά μας ζάναξ στα φαρμακεία και τους ψυχοτάδε τους γιατί «κάτι δεν πάει καλά ρε παιδί μου, αλλά δεν ξέρω τι, να δεις που η μάνα μου φταίει…».

Κάθε τόσο θυμάμαι τον Μιχάλη Χαραλαμπίδη σε εκείνο το διακαναλικό ιστορικό reality – συνέδριο του ΠΑΣΟΚ το 1996 που θα έσωζε την Ελλάδα, ναι εκείνο το συνέδριο λέω που έβγαλε πρόεδρο τον “Άγιο Σημίτη τον εν Γκόλντμαν Σακς”,αυτόν που το μισό υπουργικό του συμβούλιο είναι στη φυλακή ντε. Τότε ήταν που είπε ο Μιχάλης ότι μέχρι το 2010 η Ελλάδα θα είναι ένα προτεκτοράτο αν συνεχίσουμε έτσι. Βέβαια κάθε χρόνο μέχρι και το 2008 σοβαροί επιστήμονες προειδοποιούσαν ότι το τέλος έρχεται, σαν άλλοι προφήτες της παλαιάς διαθήκης αλλά στην Ελλάδα είχαμε τον κάθε δημοσιογράφο της Εκάλης να μας φτιασιδώνει την μέρα, και η τηλεόραση μας έκανε χάδια τα βράδια με κάθε λογής μπαρούφα αρκεί να μην κοιταχτεί κανείς στον καθρέπτη.Εκσυγχρονισμός αδέλφια μου, λίγο μπούρδα ,λίγο σάχλα ,λίγο θάλασσα ,λίγο κρασί και το όνειρο μιας ευρωπαϊκής Ελλάδας βγαλμένη από χολιγουντιανό θρίλερ. Και περιμένει καρτερικά ο Έλληνας στο τέλος να συνωμοτήσει το σύμπαν για να κερδίσει για μια ακόμη φορά ο καλός, “ε πως, αφού έτσι γίνεται στις ταινίες”. Ένα έθνος που αρνείται ότι καλό είχε για να μην χάσει μία θέση στην ευρωπαική πορεία, ένα έθνος σε κατάθλιψη, οικονομική, πνευματική, και ιστορική, θυσία όλα στον βωμό της μεγάλης Ευρώπης, με μικρή έως ανύπαρκτη Ελλάδα όμως, μια Ελλάδα μέλος στα χαρτιά, να φαινόμαστε πολλοί βρε αδερφέ, αλλά τόσο λίγοι, και μη πει κάνεις καμιά “βαριά κουβέντα”, γιατί οι “ευαίσθητοι” ιδεολόγοι καραδοκούν και δεν το έχουν σε τίποτα να σε σταυρώσουν στην πλατεία Συντάγματος για το κοινό καλό.

Κλείνω με την απάντηση του Μακρυγιάννη : “Αδελφοί, με αδικείτε. Ελλάδα δεν πουλάω, νοικοκυραίγοι μου. Τέτοιον αγαθόν πολυτίμητον δεν έχω εις την πραμάτειαν μου. Μα και να τό’ χα, δεν τό’ δινα κανενός. Κι’ αν πουλιέται Ελλάδα, δεν αγοράζεται σήμερις, διότι κάνατε τον κόσμον εσείς λογιώτατοι, να μην θέλει να αγοράσει κάτι τέτοιο”

Leave a Comment