Share

Πάμε για κάνα café (racer);

Όλοι τις ξέρετε ,και αν δεν ξέρετε πως λέγονται είναι εκείνες οι μηχανές που σταματήσατε στο δρόμο να τις χαζέψετε και να βγάλετε μια φωτογραφία, είναι όλες τους μοναδικές με το γούστο και το χαρακτήρα του αναβάτη τους και δεν θα δείτε ποτέ δεύτερη ίδια στον δρόμο, αλλά όπως όλα τα μηχανοκίνητα έχουν και αυτές τις ιδιαιτερότητες τους.

Αν θέλεις επιδόσεις μείνε μακριά τους ,δεν χαρίζουν τέτοιες συγκινήσεις, η ζωή για αυτές περνάει χαλλλαρά ,με ήρεμη συμπεριφορά ,σε προσκαλούν για άπειρες βόλτες και καφεδάκια όπως το λέει και το όνομα τους, δε θέλουν κόντρες αλλά φιλίες ,καλή παρέα και έναν δρόμο μπροστά τους να τον διανύσουν με την ώρα τους, ιδανικές για κοντινές αποδράσεις να γεμίσεις μπαταρίες απλά με μία βόλτα.

Επίσης από ανέσεις δεν έχουν καμία ,αν ήθελες άνεση πάρε τον καναπέ σου βαλε δύο ρόδες και κατέβα κέντρο για καφέ ή πάρε ένα σκούτερ το ίδιο κάνει, επίσης να ξέρεις ότι από τη στιγμή που θα την φτιάξεις την ίδια ώρα πρέπει να αγοράσεις και ένα bag-pack γιατί το café racer δεν έχει χώρους για τίποτα περισσότερο από την ομορφιά του, οπότε ακόμα και τα χαρτιά του πρέπει να τα κουβαλάς εσύ ,πόσο μάλλον αν θέλεις να έχεις μαζί σου κάτι που είναι μεγαλύτερο από μία κόλλα Α4.

Οι λειτουργικότητα τους παίζει ανάλογα με την εταιρία, καλό θα είναι πριν το πάρεις απόφαση να κάνεις μια έρευνα αγοράς για μία αξιόπιστη μηχανή γιατί σίγουρα όποια και να βρεις θα έχει αρκετά χιλιόμετρα στην καμπούρα της και δε συγχωρεί λάθη, και λόγω της παλαιότητας του μοντέλου θα πρέπει να μάθεις τι γίνεται και με την αγορά ανταλλακτικών, γιατί σίγουρα θα σου χρειαστούν. Θέλει υπομονή και μεράκι για δουλειά σε αυτόν τον τομέα, είναι απαιτητικές και θέλουν την τακτική συντήρηση τους αλλιώς αρχίζουν τα νάζια και πίστεψέ με δε το θέλεις.

Και βέβαια θέλουν έλεγχο καθημερινό, καθώς τα μόνα ηλεκτρονικά πάνω τους είναι το φλας και δεν υπάρχουν αυτοί οι “σατανάδες” να βοηθούν στην παρατήρηση, οπότε λάδια, μοτέρ και βενζίνες  όλα ελέγχονται με το μάτι και το αυτί, εκτός αν θες να μείνεις από βενζίνη στο κέντρο της Θεσσαλονίκης ώστε να είσαι αναγκασμένος να πάρεις τηλέφωνο την οδική βοήθεια και να πεις την αμύθητη ατάκα «Γεια σας, μπορεί κάποιος να μου φέρει βενζίνη στην λεωφόρο Νίκης γιατί έμεινα!!!», όσο και κουλ να το παίξεις το ξέρεις ότι είσαι ηλίθιος, ειδικά όταν έρχεται η οδική με το φορτηγό  μέσα στην χαώδη κίνηση της πόλης να σου φέρει ένα μπιντονάκι κι εσύ τον κοιτάς με εκείνη την χαρακτηριστική φάτσα του μπετόβλακα.

Κι όμως παρόλα αυτά ,τα café racer έχουν μία αύρα που δεν έχει καμία μηχανή, ο μοναδικός χαρακτήρας τους, η απαράμιλλη ομορφιά τους σε κάνει να τα ανέχεσαι με όλα τα ψεγάδια τους, και η αλήθεια είναι ότι τα αρνητικά τους μπορούν με την σωστή επιλογή να γίνουν θετικά, όπως για παράδειγμα ότι λόγο παλαιότητας αυτές οι μηχανές είναι χιλιοδοκιμασμένες και έτσι έχεις την δυνατότητα , με σωστή έρευνα, να πάρεις μία σίγουρη , αξιόπιστη και απροβλημάτιστη μηχανή με πολύχρονες δοκιμές και όχι κάτι πρόσφατο που δεν έχει αποδείξει τίποτα ακόμη.

Όταν όμως βάζεις το κλειδί στη μίζα και ακούς τον ήχο του δικύλινδρου μοτέρ να ξεσηκώνει όλο σου το είναι ,μαζί και την γειτονιά και όλους τους συναγερμούς στο τετράγωνο ,τότε καταλαβαίνεις γιατί δεν την αλλάζεις με καμία τεχνολογία, όταν όλα τα βλέμματα πέφτουν πάνω σε αυτήν τότε γράφεις στα παπούτσια σου την άνεση, Ναι, είμαι κάγκουρας, το παραδέχομαι, αλλά όταν γυρίζεις από εκείνη την βραδινή ανοιξιάτικη βόλτα γεμάτος από ήχους και εικόνες το νιώθεις μέσα σου ότι δε θα την πρόδιδες για καμία άλλη, νέα και τεχνολογικά σύγχρονη με τις όποιες παροχές έχει ,γιατί απλά δεν την έφτιαξες εσύ, και άρα δεν είναι δική σου.

Και τώρα σας αφήνω γιατί φτιάχτηκα και πάω μια βόλτα…

Save

Save

Save

Save

Save

Leave a Comment