Share

Ο Xριστός ως αυθεντία.

Η εισαγωγή του δυτικού διαφωτισμού στην Ελλάδα από την απελευθέρωση της οθωμανικής κατοχής γίνεται όλο και πιο υπαρκτή στην πνευματική και πολιτισμική πραγματικότητα του έθνους μας. Έχει περάσει στην κοινωνία ακόμα και στις πιο βαθιές πολιτισμικές και θρησκευτικές του ρίζες ώστε από θεολογία να έχουμε κράμα ή κράματα φιλοσοφίας που εκπορεύονται μέσα από τα ευαγγέλια και τις εκάστοτε κοινωνικές υπαρξιακές πραγματικότητες .

Οι αναμφισβήτητοι ανθρωπολογικοί λόγοι του Ιησού δε μπορούν να διαγραφούν από την κοινωνία ως αλήθειες ώστε να τις αρνηθούν οι σημερινοί άνθρωποι της ισότητας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της αγαπολογίας. Η κοινωνία όμως, λόγο της επιρροής που ορθολογισμού της δύσης και του διαφωτισμού, έχει μεταφράσει αυτούς τους λόγους όχι ως θεολογία αλλά ως φιλοσοφία.

Έτσι οι πανανθρώπινες αλήθειες που κρύβονται στους λογούς του Ιησού χάνουν την θεολογική και σωτηριολογική τους οντότητα και διέρχονται μέσα σε ένα ασαφές φάσμα αγνής φιλοσοφίας , ώστε ο Ιησούς αντί για θεάνθρωπος ,σήμερα να θεωρείται μέγιστος φιλόσοφος. Ένας φιλόσοφος που λόγο της αρετής του θεωρείται αυθεντία στην αγάπη ώστε και κάποιοι να δημιουργούν ένα κώδικα ηθικής βασισμένο σε Αυτόν.

Αλλά για να δούμε , είναι ο Ιησούς καθολική αυθεντία; Αντιστοιχούν οι τίτλοι του μεγάλου φιλοσόφου σε αυτά που έχει πει;

Ας αρχίσουμε κάπως έτσι :

«Τις εξ υμών ελέγχει με περί αμαρτίας;» (Ιωάν. η’ 46)

Σε αυτό το εδάφιο η αυθεντία και φιλόσοφος Ιησούς παρουσιάζεται να λέει στον κόσμο ότι είναι αλάνθαστος και αναμάρτητος, ο κάλος και ταπεινός φιλόσοφος της αγάπης διακηρύσσει ότι είναι τέλειος σε αντίθεση με οποιονδήποτε των προγενέστερων και μεταγενέστερων ταπεινών φιλόσοφων.

«Εγώ ειμί το φως του κόσμου» (Ιωάν. η’ 12)
«Εγώ ειμί η οδός και η αλήθεια και η ζωή» (Ιωάν. ιδ’ 6).

Σε αυτά τα εδάφια ο Ιησούς μετά από την τελειότητα του, διακηρύσσει ότι ο ίδιος είναι η ζωή και ότι περά από αυτόν όλα είναι θάνατος. Η φιλοσοφία αρχίζει να πηγαίνει περίπατο και στην θέση να έρχεται μία χροιά ενός μανιακού ρωμαίου αυτοκράτορα αυτοανακηρυσσόμενου θεού.

«Ο φιλών πατέρα ή μητέρα υπέρ εμέ ουκ έστι μου άξιος και ο φιλών υιόν ή θυγατέρα υπέρ εμέ ουκ έστι μου άξιος» (Ματθ. ι’ 37).

Φτάνει στο σημείο να ομολογήσει ότι όποιος αγαπήσει οτιδήποτε περισσότερο από τον Ίδιο ,ακόμα και αν είναι οι γονείς ή τα παιδιά του, δεν είναι άξιοι Του.

«Ήλθον διχάσαι άνθρωπον κατά του πατρός αυτού και θυγατέρα κατά της μητρός αυτής και νύμφην κατά της πενθεράς αυτής» (Ματθ. ι’ 35).

Επίσης προφητεύει  ότι θα είναι σημείο αντιλεγόμενο για τους ανθρώπους και θα διχασθούν οι άνθρωποι για Αυτόν, τόσο βαθιά μέσα στην κοινωνία ώστε ακόμα και παιδιά από τους γονείς τους.

«Παραδώσουσιν υμάς εις συνέδρια και εν ταις συναγωγαίς αυτών μαστιγώσουσιν υμάς και επί ηγεμόνας δε και βασιλείς αχθήσεσθε ένεκεν εμού… Παραδώσει δε αδελφός αδελφόν εις θάνατον και πατήρ τέκνον, και επαναστήσονται τέκνα επί γονείς και θανατώσουσιν αυτούς και έσεσθε μισούμενοι υπό πάντων δια το όνομά μου ο δε υπομείνας εις τέλος ούτος σωθήσεται… Μη φοβηθήτε από των αποκτεννόντων το σώμα… Όστις αν αρνήσηταί με έμπροσθεν των ανθρώπων, αρνήσομαι αυτόν καγώ… Ο απολέσας την ψυχήν αυτού ένεκεν εμού ευρήσει αυτήν» (Ματθ. ι’ 17 κ.ε.).

Κι εδώ γίνεται ο κακός χαμός, ο Ιησούς, η αυθεντία και ο φιλόσοφος της αγάπης, διακηρύσσει ότι όποιος τον αρνηθεί απέναντι στους ανθρώπους, οικογένεια και φίλους ,όποιος δεν δεχθεί τα βασανιστήρια στο Όνομα του, και όποιος δεν δεχθεί να τον σκοτώσουν για Αυτόν δεν θα σωθεί.

Αλήθεια ποιος θεωρεί έναν τέτοιο άνθρωπο αυθεντία άραγε;
Ποιος θα θεωρούσε έναν τέτοιο άνθρωπο ότι έχει ίχνος αγάπης μέσα του και ότι δεν είναι ένας παρανοϊκός, που πλανεύει τον κόσμο να καταστρέψουν φίλους και οικογένειες , να βασανιστούν ,να αφιερώσουν την ζωή τους σε αυτόν και στο τέλος να πεθάνουν για αυτόν;

Ο π.Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος είχε αποκαλέσει τον Ιησού Χριστού την «φρικοτέρα και απαισιοτέρα μορφή που είδε η ανθρωπότητα» αν φυσικά δεν ήταν Θεός.Και είχε απόλυτο δίκιο.
Ο Ιησούς Χριστός ή ήταν Θεός ή ήταν σε τέτοιο βαθμό παράνοιας που ο Χίτλερ ,ο Στάλιν και ο Μάο φαίνονται παιδάκια μπροστά του.

ο Ερνέστ Ρενάν, βροντοφωνεί περί του Χριστού: «Για δεκάδες χιλιάδες χρόνια ο κόσμος θα ανυψώνεται δια σου», επίσης  «ο ακρογωνιαίος λίθος της ανθρωπότητας ώστε το να αποσπάσει κάποιος το όνομά σου από τον κόσμο τούτο θα ήταν ίσο με τον εκ θεμελίων κλονισμό του», ακόμα «οι αιώνες θα διακηρύσσουν ότι μεταξύ των υιών των ανθρώπων δεν γεννήθηκε κανένας υπέρτερός» σου. Εδώ όμως σταματούν, και αυτός και οι όμοιοί του. Η επόμενη φράση τους; «Θεός όμως δεν είσαι!»

Πριν  αναγνωρίσουμε κάποιον αυθεντία καλό θα είναι να διαβάσουμε τι είπε, είναι επικίνδυνο να μείνουμε στην άγνοια μιας αγαπολογιάς ή ακόμα χειρότερα στην επιλογή των μισών λόγων του που μας συμφέρουν, και στην άρνηση των υπόλοιπων που μας φέρνουν σε δύσκολη θέση.

Ή όλο ή τίποτα.

Leave a Comment