Share

Ο ρόλος του ευρώ στην οικονομική κρίση της Ελλάδας

Η οικονομική κρίση αποτελεί μέρος της ζωής του Έλληνα εδώ και σχεδόν μία δεκαετία. Η ελληνική οικονομία βρίσκεται στα πρόθυρα της καταστροφής, με τουλάχιστον το ένα τέταρτο του πληθυσμού να βρίσκεται σε κατάσταση ανεργίας, ενώ το χρέος ξεπερνά το 170 % του ΑΕΠ. Πόσο σημαντικός, λοιπόν, ήταν ο ρόλος του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος για την δημιουργία της κρίσης;

Σε περιπτώσεις ανεβασμένου ποσοστού ανεργίας, μία χώρα ρίχνει την αξία του νομίσματος της, τυπώνοντας επιπλέον χαρτονομίσματα. Αυτόματα, τα προϊόντα της γίνονται φθηνότερα στις διεθνείς αγορές, ενώ παράλληλα γίνεται πιο ελκυστικός τουριστικός προορισμός, όπως και ελκυστικό πεδίο δράσης για ξένους επενδυτές.

Αντίθετα, όταν η ανεργία μιας χώρας βρίσκεται σε χαμηλά επίπεδα, η κυβέρνηση της προτιμάει να έχει ένα ακριβότερο νόμισμα, αυξάνοντας την αγοραστική ισχύ των πολιτών.

Οι οικονομίες των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης διαφέρουν, παρά το κοινό τους νόμισμα. Μία τιμή που είναι καλή για την ελληνική αγορά, είναι πολύ χαμηλή για την αντίστοιχη γερμανική, με το πολύ μικρότερο ποσοστό ανεργίας, το οποίο δεν ξεπερνάει το 5 %. Η γεωγραφική απομόνωση της Ελλάδας από τις υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης, όπως και η φτωχή παραγωγή στην οποία υποχρεώθηκε από αυτήν, αποτελούν τα κύρια προβλήματα της σε σχέση με τα υπόλοιπα κράτη-μέλη.

Υπάρχουν πολλά ερωτηματικά πάνω στις πράξεις τραπεζών και κυβερνήσεων της χώρας, αλλά το μέγιστο λάθος ήταν η εισαγωγή της Ελλάδας στο ευρώ. Το κοινό νόμισμα δημιουργήθηκε για πολιτικούς σκοπούς, συμβολίζοντας την αποφασιστικότητα της Ε.Ε. για ειρήνη στην ήπειρο, αλλά δεν υπολογίστηκαν σωστά τα μακροχρόνια αποτελέσματα της αλλαγής αυτής.

Η Ελλάδα μπήκε στο ευρώ το 2001 και τα πράγματα φάνηκαν καλά αρχικά, αφού συνέχισε να δανείζεται, αλλά κάτι τέτοιο δεν άλλαξε το γεγονός ότι η οικονομία της χώρας είναι αδύναμη σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές οικονομίες. Για να δουλέψει σωστά το πρότζεκτ, θα έπρεπε μεγάλες επενδύσεις να πραγματοποιούνται από τις μεγαλύτερες οικονομικά χώρες προς τις πιο αδύναμες, μέσω προγραμμάτων που θα όριζε η ένωση. Παράλληλα, το αίσθημα του κάθε λαού να στηρίξει τους αδύναμους οικονομικά συμπατριώτες του μέσω της φορολογίας του και όχι τον λαό κάποιας άλλης χώρας, ανέδειξε την «πήλινη» ενοποίηση της Ευρώπης.

Πλέον, τα θεμέλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης φαντάζουν πιο αδύναμα από ποτέ, με τους πολίτες των υπερ-χρεωμένων χωρών να πλησιάζουν ολοένα προς την αγανάκτηση και την απελπισία. «Οι απελπισμένες εποχές απαιτούν και μέτρα απελπισίας», αλλά πόσα ακόμη τέτοια μέτρα μας επιφυλάσσει το μέλλον;

Leave a Comment