Share

Μια Θεσσαλονίκη στα σκουπίδια.

Οι εκτρώσεις στην Ελλάδα, σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ και το Ινστιτούτο Ψυχικής και σεξουαλικής υγείας, ακουμπούν τις 40,000 – 150,000, ο αριθμός δεν μπορεί να είναι ακριβής διότι υπάρχουν εκτρώσεις που γίνονται σε ιδιωτικά γραφεία χωρίς καταγραφή και βεβαίως με συνταγογράφηση του «χαπιού της επόμενης μέρας», κάτι που καθιστά αδύνατη την βεβαία αρίθμηση  τους. Εν ολίγης οι στατιστικές μας λένε ότι τα τελευταία 15 χρόνια σε βόθρους και ιατρικούς κάλαθους αχρήστων έχει πεταχτεί περίπου μία Θεσσαλονίκη ,αν όχι περισσότερο, την ίδια ώρα που ο πληθυσμός της χώρας συρρικνώνεται υποφέροντας από υπογεννητικότητα και εκατοντάδες ζευγάρια να καταφεύγουν σε διάφορες μέθοδος σύλληψης λόγο επιπλοκών φυσιολογικής γονιμοποίησης.

Ένα ακόμα τραγικό στατιστικό που μας δίνουν αυτές οι καταγραφές είναι ότι το 22% των εκτρώσεων γίνονται από νεαρά κορίτσια εφηβικής ηλικίας από 14 έως 17 χρονών, με την συγκατάθεση ή μη των κηδεμόνων τους. Οι ίδιοι  οι γονείς και οι γιατροί στέλνουν μωρά να σκοτώσουν μωρά. Όσο σκληρό και αν ακούγεται ,πέρα από κάθε θολοκουλτουριάρικη ιδεολογία , η έκτρωση παραμένει φόνος, υπήρχε ζωή και μετά από μία πράξη δεν υπάρχει. Αν δεν είναι αυτό φόνος τότε τι είναι; Απλά τον φτιασιδώνουμε με τραγικές φαντασιοπληξίες ή δικαιολογίες.

Η αλήθεια είναι ότι προτιμούμε να σκοτώσουμε έναν άνθρωπο, να το δικαιολογήσουμε με κάθε ευφάνταστο τρόπο στο μυαλό μας, να το ηθικοποιήσουμε , να το δώσουμε δικαιώματα , και στο τέλος να το νομιμοποιήσουμε , αρκεί να μην δεχθούμε τις συνέπειες της πράξης μας. Και λέω της πράξης μας και όχι του λάθους μας διότι δεν θεωρώ την ζωή λάθος, μπορεί να έχω στήσει την ζωή μου λάθος και να μην είμαι έτοιμος, λόγω ψυχισμού , λόγω καταστάσεων ή ηλικίας, επίσης  μπορεί να έγινε κατά λάθος, μπορεί να μην το ήξερα, μπορεί ,μπορεί, μπορεί, αλλά λάθος δεν είναι, η ζωή δεν γίνεται να είναι λάθος. Και δεν είναι σωστό να φονεύουμε μια νέα ζωή επειδή εμείς κάναμε λάθος.

Αν θέλουμε να υπάρχει σωστή αντιμετώπιση και ορθή σεξουαλική αγωγή στην Ελλάδα πρέπει να απαγορευτούν οι εκτρώσεις, να γνωρίζει ο κάθε ένας από εμάς τις πιθανές συνέπειές των πράξεων του και ότι δεν έχει κανένα δικαίωμα να πάρει ένα μπλάνκο και να στείλει μια ζωή κυριολεκτικά στον αγύριστο ελαφρά τη καρδία, γιατί δεν ήταν εκείνη την περίοδο σε «φάση» να αποκτήσει παιδί. Βέβαια υπάρχουν εκτρώσεις για ιατρικούς λόγους, που είναι ζήτημα ζωής και θανάτου, και ασφαλώς δεν μιλάμε για αυτές τις περιπτώσεις αλλά για την  άκρατη ευκολία εκτρώσεως μια ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης με το πρόσχημα: «Ζωή μου είναι, σώμα μου είναι, ότι θέλω κάνω». Περιττό να εξηγήσουμε ότι δεν καταστρέφεις το δικό σου σώμα ούτε αυτοκτονείς, αλλά δολοφονείς κάποιον άλλο που ναι, θα συμφωνήσω ότι ζει για 9 μήνες στο δικό σου σώμα και ίσως για αυτό να τον μισείς. Και κάπου εδώ να σου υπενθυμίσω ότι κάνουν ουρά τα ζευγάρια στην αναμονή που δεν μπορούν να κάνουν παιδιά, ξεπέρασε τον εαυτό σου κάνε 9 μήνες υπομονή και ΜΗΝ ΣΚΟΤΩΣΕΙΣ ΑΝΘΡΩΠΟ.
Κάποιος θα πει «μα τι λες, και αν είναι βιασμός»;

Αλήθεια πόσοι είναι οι βιασμοί στην Ελλάδα , και πόσοι από αυτούς οδηγούν σε ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη; Ένα τοις εκατό, δυο; Ας αφήσουμε τις δικαιολογίες, και εν κατακλείδι ,μαζί με τις νόμιμες εκτρώσεις για ιατρικούς λόγους ας επιτρέψουμε και τις ανεπιθύμητες των βιασμών. Το ζήτημα είναι αλλού και όχι στο πόσες δικαιολογίες έχουμε να σκοτώσουμε έναν άνθρωπο. Άλλα ακριβώς το αντίθετο, στο πόσες θυσίες αξίζει και πρέπει να κάνει κάποιος για να σώσει ή απλά να επιτρέψει να ζήσει ένας άλλος, πόσο μάλλον το ίδιο του το παιδί.

Δημιουργήσαμε μια κοινωνία που ένα παιδί είναι τραγωδία, και μπορώ να καταλάβω τις δυσκολίες δεν είμαι ανάλγητος ούτε μακριά από την πραγματικότητα, αλλά αυτή η ευκολία που μας έχει πρώτους στην Ευρώπη, είναι το άλλο άκρο της αναλγησίας και του βαθύ πνευματικού ύπνου που έχει πέσει η κοινωνία μας. Δεν μας κάνει το παιδί ,εντάξει, το σκοτώνουμε και τέλειωσε η υπόθεση. Όχι, να μεταλλάξεις την ζωή σου για το παιδί σου, για αυτήν την νέα ζωή που μπορεί να έγινε ανεπιθύμητα από εσένα αλλά αυτό δεν την κάνει λάθος. Και αυτό πρέπει να το κάνουμε όλοι, όχι να σηκώσει το βάρος η μάνα ή το ζευγάρι, αλλά όλη η οικογένεια, η ενορία, ο δήμος ,η κοινωνία. Να αναλάβει ο καθένας τις ευθύνες του και με τον δικό του τρόπο να βοηθήσει το κάθε ζευγάρι ή μια μάνα να οδηγηθεί στην σωστή απόφαση με την ασφάλεια και την βοήθεια που θα της παρέχει ο άμεσως περίγυρος της αλλά και το σύνολο της κοινωνίας.
Ευτυχώς η ζωή παραμένει ένα θαύμα αλλά δυστυχώς στην σημερινή κοινωνία η «ανάγκη» του φόνου της παραμένει μία τραγωδία, και η έκτρωση δεν σε ελευθερώνει από μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, αλλά σε κάνει γονιό ενός νεκρού παιδιού

Leave a Comment