Share

Μια ζωή πρωταπριλιά…

Σήμερα είναι η πρωταπριλιά, και σαν γνήσιοι αντιγραφείς της όποιας αηδίας δούμε στο εξωτερικό, αντιγράψαμε και αυτήν την τέλεια παράδοση τους. Και την τιμητική τους σήμερα την έχουν οι πολιτικοί μας. Άλλοι μια τραγικότητα του έθνους μας, που τουλάχιστον με το χιούμορ που μας διακατέχει σαν λαό, την διασκεδάζουμε για να την αντέξουμε. Όπως πάντα το ειδικό βάρος πέφτει στην εκάστοτε αξιωματική αντιπολίτευση και την κυβέρνηση η οποία δέχεται τον μεγαλύτερο όγκο του χλευασμού.

Η πραγματικότητα βέβαια διαφέρει από τις χιουμοριστικές διαθέσεις των Ελλήνων. Άμα κοιτάξουμε εν συντομία το κατά πόσο μας είπαν ψέματα οι πολιτικοί μας θα δούμε ότι είναι απόλυτα δικαιωμένοι απέναντι στην στάση και στα λεγόμενα τους. Και θα πιαστώ από το παράδειγμα της σημερινής κυβέρνησης, στην οποία ο λόγος με τις πράξεις της φαινομενικά διαφέρουν. Αλλά φαινομενικά μόνο.

Ξεκινώντας από το οικονομικό θέμα, οπού εκεί είναι η μεγάλη φαινομενική αντίθεση, ο ελληνικός λαός χλευάζει την κυβέρνηση για αυτά που έλεγε πριν τις εκλογές του Ιανουάριου ξεχνώντας τις εκλογές του Σεπτέμβριου. Οπού εκεί η σημερινή κυβέρνηση μας είπε ξεκάθαρα ότι η επανάσταση απέτυχε, αυτολεξεί μάλιστα από το στόμα του πρωθυπουργού ακούσαμε την φράση «Είχαμε αυταπάτες». Έτσι στις εκλογές του Σεπτέμβριου, και μετά από το «Ναι» του δημοψηφίσματος η κυβέρνηση κατέβηκε προεκλογικά με πρόγραμμα το μνημόνιο, άρα εν ολίγης η οικονομική μας καταστροφή και εθνική ξεφτίλα είναι ψηφισμένη νομιμά και δεν υπάρχει ψέμα. Μνημόνιο μας είπαν, μνημόνιο ψηφίσαμε, μνημόνιο εφάρμοσαν.

Τώρα στο ζήτημα της σχέσης κράτους εκκλησίας, απαρχής της δημιουργίας του κόμματος του ΣΥΡΙΖΑ οι διαθέσεις ήταν γνωστές. Κήρυτταν τον αθεϊσμό, και με κάθε τρόπο και ευκαιρία χλεύαζαν και υπονόμευαν το θρησκευτικό συναίσθημα των Ελλήνων. Ποτέ δεν έταξαν κάτι διαφορετικό, ποτέ δεν έδειξαν διαφορετική στάση απέναντι στο ζήτημα αυτό κάτι που τους δικαιώνει απόλυτα και σε αυτήν την πολιτική τους.

Στα ιστορικά και εθνικά θέματα επίσης είχαν την ίδια στάση. Από την πρώτη μέρα σύστασης του φορέα τους διακατέχονταν από αναθεωρητικές και αντεθνικές θεωρίες. Για τι να πρωτοπούμε, για τα ανοιχτά σύνορα, για την “θάλασσα που ανήκει στα ψάρια της”, “η θάλασσα δεν έχει σύνορα”, για την διαφορά της υπηκοότητας και της ιθαγένειας που είναι αδύνατον να δουν την διαφορά, για την ανύπαρκτη γενοκτονία των ποντίων, για το ταξικό 1821, για τον συνωστισμό στην Σμύρνη. Οτιδήποτε διαφορετικό από την άποψη τους θεωρούνταν από εθνικιστικό έως φασιστικό και δεν έχαναν εύκαιρα να το δείξουν. Είτε αυτό είχε να κάνει με τα Σκόπια, όπου τα ονομάζουν εδώ και δεκαετίες Μακεδονία, είτε με την Τουρκιά και τις διαθέσεις της, και γενικά το όλο γεωπολιτικό και ιστορικό φάσμα αυτού του έθνους, που εν ολίγης δεν το ανέχονταν.

Στο πολιτισμικό κομμάτι επίσης δεν κράτησαν κάτι κρυφό. Σύμφωνα συμβίωσης, αλλαγή ταυτότητας φύλλου, έμφυλες ταυτότητες και άλλες πολλές τέτοιες αγαπολογίες ήταν πάντα στο προσκήνιο στις συζητήσεις τους και ασφαλώς στις πολίτικες τους εξαγγελίες.

Και εδώ έρχεται το ερώτημα λόγω της ημέρας. «Ποιος είπε ψέματα σε ποιον;». Μήπως εμείς σε εμάς για μια ακόμη φορά; Και για να προλάβω κάποιους που θα πουν ότι τα βάζω με την κυβέρνηση, να πω ότι για μένα όλοι ίδιοι είναι. Και οι προηγούμενοι που τα έκαναν μαντάρα, και οι κομμουνιστές με τις δεξιές τσέπες, και οι ναζί που το παίζουν Έλληνες και όλοι στο σύνολο τους.

Αυτοί πάντως σιγουρά δεν μας είπαν ψέματα, πιο πολύ μου μοιάζει για την κλασική τραγωδία του Έλληνα : «δεν φταίω εγώ, οι άλλοι φταίνε».

Πάντα οι άλλοι, αυτοί οι κακοί, που δεν είναι καλοί, ηθικοί και τίμιοι σαν και εμάς.

Leave a Comment