Share

Κρίση και εργασιακές σχέσεις

Η κρίση έφερε αλλαγές στην καθημερινότητα μας, είτε για αποφάσεις για το μέλλον είτε για το παρόν, και έχει αλλάξει συνειδητά ή υποσυνείδητα τον τρόπο που σκεφτόμαστε. Αλλαγές στο που θα μείνουμε, θα φάμε, θα πιούμε, θα ντυθούμε. Έχει επηρεάσει τις σχέσεις μας, κάποιες τις μαλάκωσε κάποιες τις έκανε πιο σκληρές. Μια από αυτές τις σχέσεις που επηρέασε κατά κόρον είναι οι εργασιακές.

Ο εργαζόμενος της κρίσης είναι φοβικός, οι οικονομικές ανάγκες τον οδηγούν σε ένα τέτοιο σημείο όπου νιώθει ότι είναι αναλώσιμος και έχει την ανάγκη να εδραιωθεί στο εργασιακό του περιβάλλον, με ό,τι κι αν σημαίνει αυτό, όπως να δουλεύει μόνιμα σε καθεστώς υπερωρίας με ή χωρίς αντίκρισμα, να παραμένει ανασφάλιστος ή μερικώς ασφαλισμένος, σε κακές συνθήκες εργασίας, με διαλείμματα ελάχιστα ή και καθόλου, όπως επίσης έχει επηρεάσει και τον χαρακτήρα του και την στάση του απέναντι στο εργασιακό του περιβάλλον, όπου θα προσπαθήσει να προστατευθεί με κάλο ή άσχημο τρόπο απέναντι σε οτιδήποτε και οποιονδήποτε απειλήσει άμεσα ή έμμεσα την θέση του.

Η εργοδοσία με την σειρά της χωρίζεται σε καλή και κακή, με την οποία θα ασχοληθούμε. Στην κακή εργοδοσία συναντάμε φαινόμενα παρανομίας, όπως ωράρια εκμετάλλευσης, μισθοί πεινάς ή ανεπαρκείς σε σχέση με την εργασία, εργασιακές συνθήκες για μηχανές και όχι για ανθρώπους, ανύπαρκτη ασφάλιση, ελάχιστη άδεια.

Η κακή εργοδοσία χωρίζεται σε δύο κατηγορίες, η πρώτη είναι αυτή η οποία έχει εκμεταλλευτεί την κρίση και τους νέους νόμους της ώστε να κάνει τις απολύσεις, μειώσεις μισθών, κατάργηση ασφαλειών, υπερωρίες, κτλ., επειδή απλά μπορεί να το κάνει, ασχέτως αν έχει προβλήματα, καθώς οι εργάτες είναι αναλώσιμοι και δεν υπάρχει φόβος να φύγει κάποιος λόγω οικονομικής ανάγκης, ενώ αν φύγει είναι εύκολο να αναπληρωθεί.

Η δεύτερη κατηγορία είναι αυτή που κάνει όλα τα παραπάνω λόγω κρίσης, επειδή βρίσκεται και η ίδια η εργοδοσία με την πλάτη στον τοίχο, έχει την συμπεριφορά: “και τι να κάνουμε”, “έτσι είναι τα πράματα σήμερα”, “δε βγαίνουμε αλλιώς”, δημιουργώντας ένα κύκλο εργασιών όπου εκμεταλλεύεται τον εργαζόμενο και τον έχει σε συνθήκες μονίμων υπερωριών, χωρίς διαλείμματα, χωρίς ασφάλιση κτλ., και με αυτό τον τρόπο αυτοδικαιώνεται λέγοντας ότι άμα θα ήταν καλύτερα τα πράματα δε θα συνέβαινε κάτι τέτοιο.
Άμα δεν ήταν οι άλλοι κακοί, θα ήμουν κι εγώ κάλος δηλαδή.

Εξαιρούμε την κατηγορία στην οποία οι εργοδότες δουλεύουν 12 ώρες την ημέρα και επειδή το κάνουν οι ίδιοι νομίζουν ότι πρέπει να το κάνουν και οι εργαζόμενοι τους, λόγω ηλιθιότητας.

Θα πρέπει να καταλάβουμε όλοι, και οι εργοδότες άλλα και οι εργαζόμενοι, ότι ζούμε σε ένα κράτος, ότι κράτος και αν είναι αυτό, το οποίο έχει νομούς, δεν επιλεγεί κανένας ποσά χρήματα θα δώσει, αν θα ασφαλίσει, αν θα δώσει άδεια, αν θα δώσει διάλειμμα, κτλ. Όλοι πρέπει να κάνουμε κάτι γι ‘αυτό και οι μεν και οι δε, ώστε τέτοιες ιδεολογίες να τιμωρούνται και να εξαφανιστούν από την εργασία γιατί δε συμφέρει κανέναν ένας στρεσαρισμένος και φοβισμένος υπάλληλος, όπως επίσης και ένας κακός εργοδότης .

“Οι εργαζόμενοι δεν φεύγουν από δουλειές, φεύγουν από κακά αφεντικά”

Leave a Comment