Share

Κομματοκρατία.

Με το μεγάλο γεγονός της συμφωνίας με τα Σκόπια, φάνηκε ξανά η εθιστική εξάρτηση των Ελλήνων από τα αγαπημένα τους κόμματα. Για μια ακόμη φορά οι Έλληνες περιμένουν παραμυθιακά τους προσωπικούς τους υπερήρωες, που ασφαλώς δεν είναι σαν τους άλλους, όπου θα σώσουν την πατρίδα-παρτίδα. Τα ονόματα των ηρώων πολλά, ο κομματικοποιημένος πάντα ίδιος.
Αυτός που με το στανιό αρνείται την πραγματικότητα. Φωνές παντού, αυτό που φωνάζουν το ίδιο, “το κόμμα μου”, το κόμμα μου είναι καλύτερο από το δικό σου, και ο ήρωας μου που θα μας σώσει είναι κάλος και ο δικός σου κακός.

Όποτε κάνεις την απόπειρα,να πεις στον κομματικοποιημένο, ότι ο ήρωας του δεν είναι ο καλός ήρωας που νομίζει, με οποιονδήποτε τρόπο, με κάποιο άρθρο, με βίντεο ή και ηχητικό ντοκουμέντο, με ιστορική πραγματικότητα, δεν πρόκειται να το καταφέρεις, διότι αυτός βρίσκεται στο παραμύθι όπου μόνο εκεί μπορεί να βρίσκεται ο ήρωας του. Οπότε κάθε προσπάθεια να τον επαναφέρεις στην πραγματικότητα πέφτει καταδικασμένα έξω από μια τυφλωμένη άρνηση.

Συγχρόνως επειδή ο κομματικοποιημένος δεν θα μπορούσε αλλιώς παρά να κρίνει εξ’ ιδίων, πέρα από τους καλούς του ήρωες, βλέπει και γύρω τους άλλους όπως τον ίδιο. Δηλαδή και αυτούς με τους προσωπικούς του ήρωες. Οπότε σε κάθε τέτοια προσπάθεια όπως την παραπάνω, στην παραμικρή απόπειρα να τελειώσεις άδοξα το παραμύθι του ήρωα του, αυτόματα μπαίνεις στην λήθη του μυαλού του κομματικοποιημένου, και εκεί θα πρέπει να προσπαθείς με κάθε τρόπο και επιχείρημα να τον πείσεις ότι επειδή απομυθοποιείς τον ήρωα του δεν σημαίνει ότι εσύ λατρεύεις κάποιον άλλον ήρωα. Βλέπεις στον κομματικοποιημένο είναι αδιανόητο να μην έχεις ήρωα και ειδικά να μην έχεις παραμύθι άρα στο μυαλό του ανήκεις κι εσύ σε κάποιο από τα παραμύθια με τους πολλούς ήρωες που θα σώσουν την Ελλάδα όπως την έσωσαν οι προηγούμενοι ήρωες εδώ και 50 χρόνια.

Στην περίπτωση που ένας ξυπνήσει από το όνειρο ώστε κλείσει το βιβλίο του παραμυθιού και κάνει την παραμικρή σκέψη να απορρίψει τον ήρωα του, ακολουθεί η παρακάτω εκατοντάχρονη φράση : ”Και ποιον να ψηφίσεις;”. Βλέπεις για τον κομματικοποιημένο, δεν γίνεται να μην υπάρχει ήρωας, για αυτόν είναι αδιανόητο ότι αυτός θα πρέπει να προσπαθήσει να κάνει τον τόπο του καλύτερο και να μην περιμένα από ήρωες και δράκους, και έτσι το μοντέλο πόλωσης που λυμαίνεται στην χώρα για έναν αιώνα και βάλε, τον βυθίζει ξανά στην ίδια καταστροφική πλάνη του παραμυθιού του, μπορεί όχι με τον ίδιο ήρωα αλλά ίσως κάποιον άλλο που στα μάτια του πάλι εννοείται ότι δεν είναι σαν τους άλλους τους κακούς.

Λοιπόν η κομματοκρατία, είναι αυτή που έχει χαλάσει φιλίες, οικογένειες, και επιχειρήσεις για τον εκάστοτε ήρωα της. Είναι αυτή που χώριζε τα καφενεία σε μπλε, πράσινα και κόκκινα, αυτή που έβγαζε στους δρόμους ανθρώπους με το ίδιο αίτημα σε διαφορετικές πορείες, αυτός που πάντα ψήφιζε τον τάδε ήρωα γιατί αν δεν τον ψήφιζε θα έβγαινε ο άλλος που είναι πιο κακός, και μάνι-μάνι η Ελλάδα ηρωικά και παραμυθένια χρωστάει 400 δις, έχει υπερταμείο με υποθηκευμένη όση κρατική περιουσία δεν κατάφερε να ξεπουλήσει, έχει ρημαγμένο κοινωνικό ιστό, έχει ένα μάτσο μηδενικά στα ασφαλιστικά της ταμεία, έχει χάσει την μισή Κύπρο, την Μακεδονία, κάτι λίγο από το αιγαίο, και έκανε ηρωικά και παραμυθένια έναν λαό να φοβάται το αύριο και να έχει γίνει περίγελος της πολυαγαπημένης του Ευρώπης.

Από ήρωα σε ήρωα και από παραμύθι σε παραμύθι, και ειδικά όταν βλέπεις νέους ανθρώπους να σου μιλάνε για τους ήρωες τους. Αν ακούσεις τι έλεγαν προεκλογικά όλοι αυτοί οι ήρωες θα περιμένεις να δεις μια χωρά βγαλμένη από αυτό , το κάποιο παραμύθι, οι άνθρωποι της να πνίγονται στο χρήμα, στην ανεμελιά, στην ασφάλεια και την ομόνοια. Αντίθετα βέβαια όταν κοιτάς την πραγματικότητα βλέπεις φτώχεια, πόνο, αγωνία και μίσος. Και όλα αυτά ενώ όλοι τους είχαν δίκιο. Έτσι είναι στα παραμύθια, όποιον και να ρωτήσεις θα σου πει ότι έχει δίκιο για τον τωρινό του ήρωα και για τους προηγούμενους του. Σκέψου δηλαδή τι θα είχαμε πάθει αν είχανε και άδικο…

Leave a Comment