Share

Και σοφός και θύμα γίνεται;

Κρίση, οικονομική ανέχεια, εξαθλίωση, κούραση ψυχική, άγχος, δυστυχία και όλα αυτά μετά από μια πορεία ολίγων ετών, ούτε 50 χρόνια δε χρειάστηκε για να φτάσει το κράτος και μαζί του οι πολίτες, από το ναδίρ σε ένα πλασματικό ζενίθ και πάλι πίσω στο ναδίρ. Με αυτή τη φορά το ναδίρ να μοιάζει χωρίς καμιά ελπίδα ανάκαμψης, και τα πρόσωπα των Ελλήνων σκυθρωπά, ένα έθνος σε κατάθλιψη και μέσα σε όλα τα προβλήματα, ένα πρόβλημα δείχνει να θάβει την ελπίδα όλο και πιο βαθιά, η ευθύνη.

Ακόμα και σήμερα μετά από τόση ενημέρωση, μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αρθρογραφία, οικονομικές και κοινωνικές αναλύσεις, αποκαλύψεις, ξεκουκούλωμα πολιτικών και πολλές άλλες ευκολίες που τα παλαιοτέρα χρόνια θα φαίνονταν πολυτέλεια, η ελληνική κοινωνία αρνείται να δει την όποια ευθύνη πάνω στην κατάσταση.

“Ο σοφός λαός πότε δε φταίει”, δεν έφταιξε όταν πήγαινε από πολιτικό γραφείο σε πολιτικό γραφείο να ζητήσει από τον όποιο ακατάλληλο απατεώνα να κάνει τι; Να παρανομήσει !!!

Ουσιαστικά ζητούσε από έναν άνθρωπο που θα τον έβαζε στην εξουσία να παρακάμψει τον νομό και να βάλει τον ίδιο ή το παιδί του σε μια θέση στο δημόσιο ώστε να τον ψηφίσει, με το πρόσχημα «όλοι το ίδιο κάνουν» και συγχρόνως γκρίνιαζε ότι οι πολιτικοί είναι απατεώνες. Ποτέ του δεν σκέφτηκε πως ένας ηθικός πολιτικός θα τον είχε πετάξει με τις κλωτσιές έξω από το γραφείο του, βέβαια πάντα υπάρχει το διπλανό γραφείο με τον αντίστοιχο πολιτικό

Τόσα σκάνδαλα, εξαθλίωση της εθνικής παράγωγης, αδικία με νομούς και διατάγματα και του Έλληνα το αυτί δεν ίδρωνε. Για 40 χρόνια υπήρχε ένα μόνιμο οπαδικό κοινό στα δύο μεγάλα κόμματα που ότι κι αν έκαναν, το πωρωμένο κομματικά κοινό ήταν αγκιστρωμένο πάνω τους και κάθε τετραετία ή ακόμη και οκταετία ένα μικρό ποσοστό αναποφάσιστων άλλαζε πολιτική κατεύθυνση και ανέβαιναν ή έπεφταν κυβερνήσεις. Με τα δύο κυβερνώντα κόμματα όμως να έχουν κοντά μισό αιώνα μόνο λίγες μονάδες απόκλιση μεταξύ τους και να εναλλάσσονται στην κυβέρνηση στο σύστημα της κομματοκρατίας.

Και φτάσαμε στο σήμερα, στην Νέμεσις που θα έλεγαν και οι τάχα «πολυαγαπημένοι» μας αρχαίοι, και ο Έλληνας δε θέλει να δει που έφταιξε, «οι πολιτικοί φταίνε, είναι απατεώνες», ναι αγαπητέ δίκιο έχεις, αλλά δεν έχεις δικτατορία πια. Αυτοί οι πολιτικοί βρίσκονται στις θέσεις εξουσίας με την ψήφο μας, δε φταίνε μόνο αυτοί, φταίει και αυτός που τους έβαλε στην εξουσία, και έτσι η ανικανότητα, το γλείψιμο και η αναισχυντία έγιναν σημαία της κοινωνίας  με το δικό μας αβαντάρισμα.

«Και που να ξέραμε τι γινόταν» λένε κάποιοι, κι όμως φιλέ μου υπήρχαν άνθρωποι ,επιστήμονες , δημοσιογράφοι , αναλυτές που τα έλεγαν, υπήρχαν ΦΕΚ, δικαστικές αποφάσεις και στατιστικές που άπλα κανείς δεν έδωσε πότε σημασία. Ο καθένας για δικούς του λόγους, με τις δικές του προφάσεις και δικαιολογίες, αλλά σημασία κανένας, φωνές εν τη ερήμω, που έκραζαν απέλπιδα, καταστρέφεται η παραγωγή, διαλύονται τα ταμεία, σκάνδαλα, αλλά ποιος άκουγε; Κανείς, πως αλλιώς εξηγείται το 85% των δυο κομμάτων για 40 ολόκληρα χρόνια.

«Και τι να κάναμε» ρωτάνε πάλι. Την υποχρέωση σου, είναι η απλή απάντηση. Να στείλεις στο κάλαθο των αχρήστων αυτούς που σε καταστρέφουν ,να τους δείξεις ότι δε σηκώνεις πολλά, και πως αν κάνουν λάθος θα το πληρώσουν στις επόμενες εκλογές. Όχι απλά δε θα μπουν στην βουλή για την αγαπημένη τους θεσούλα, αλλά θα κερδίσουν και μια θέση σε ένα κελί αν τολμήσουν αυτοί ή οι επόμενοι να σε βλάψουν. Έτσι «τρομοκρατείς» την εξουσία, έτσι σε σέβονται, σε φοβούνται, χωρίς οπαδιλίκι, χωρίς φανατισμό αλλά με νηφαλιότητα.

Η δημοκρατία έχει ευθύνες, δε δουλεύει μόνη της, θέλει έλεγχο, έχει την ανάγκη όλων, αλλιώς θα την εκμεταλλευτούν κάποιοι όπως γίνεται και σήμερα. Δυστυχώς όμως ακόμα και μετά από όλα αυτά συνεχίζει η ίδια κατάσταση, οι πρόσφατες εκλογές το έδειξαν και οι επόμενες το επισφραγίζουν, καμιά αλλαγή στην στάση των Ελλήνων και η κατάθλιψη μεγαλώνει.

Κάποιος άλλος θα φταίει πάλι, οι πολιτικοί μας ή οι Γερμανοί ή μήπως οι Γάλλοι ,οι Αμερικανοί. Ά, το βρήκα, οι τράπεζες είναι, μάθαμε και καινούριες λέξεις : “οίκοι αξιολόγησης”, τα σπρεντ , το eurogroup…

Όχι εμείς πάντως, χιλιάδες λέξεις στο λεξικό αρκεί να μη φταίμε εμείς, εμείς βλέπεις είμαστε πάντα το σοφό θύμα.

Leave a Comment