Share

Και ποιόν να ψηφίσεις…

Σε λίγο καιρό θα έχουμε εκλογές, και όπως σε κάθε εκλογική αναμέτρηση θα ακούσουμε την κλασική ατάκα :
«Ε, και ποιόν να ψηφίσεις», η οποία βγαίνει από το στόμα κάποιου ο οποίος ψήφισε κατά της συνείδησης του, «το μικρότερο κακό» δηλαδή ή θα την ακούσεις από αυτόν ο οποίος δεν έκανε καν τον κόπο να ψηφίσει για αυτόν τον τόπο.

Καταρχήν να πούμε ότι η ψήφος είναι ιερή, ασχέτως αν εμείς και το πολιτικό σύστημα την έχουμε καταντήσει εικόνα ντροπής ή όπλο για ρουσφέτι. Και είναι ιερή γιατί όπως έχει αποδειχθεί περίτρανα πια ΚΟΣΤΙΖΕΙ. Κοστίζει λεφτά, κοστίζει ποιότητα ζωής , κοστίζει αξιοπρέπεια και πολλά ακόμα που τα ξέρετε από πρώτο χέρι αν ακόμα ζείτε και αναπνέετε στην Ελλάδα ή αν η Ελλάδα σας έδιωξε.Επιστρέφοντας λοιπόν στο θέμα μας και στον ωχαδερφισμό του Έλληνα ψηφοφόρου, θέλω να επισημάνω ότι δεν πιστεύω σε ηγέτες. Δεν πιστεύω δηλαδή πως στην περίπτωση που ο Ελληνικός λαός, είτε από σκέψη είτε από καθαρή τύχη, ψηφίσει έναν νέο Καποδίστρια ή έναν σημερινό Περικλή και Μεγαλέξανδρο θα αλλάξει κάτι. Ο λόγος που το λέω αυτό δεν είναι επειδή αυτοί δεν ήταν ικανοί ,αλλά γιατί εμείς δεν φαίνεται να είμαστε έτοιμοι για στροφή 180ο .

Αυτό που πιστεύω όμως ότι πραγματικά μπορεί να γίνει είναι να επανέλθει στο πολιτικό σκηνικό η έννοια «πολιτικό κόστος». Αν δηλαδή ο Έλληνας αφήσει πίσω του τα ποσοστά αποχής του 40% ή και 50%, και ασχοληθεί με την πολιτική και πολιτειακή ζωή του, όπως άλλωστε επιτάσσει και το σύνταγμα του, και δείξει στο σημερινό πολιτικό σύστημα ότι δεν θα του χαρίζει πια την ψήφο ή την αδιαφορία  του.
Αν καταφέρει να δημιουργήσει μία πολυκομματική βουλή, με κυβερνήσεις συνεργασίας, με την απειλή ότι το παραμικρό λάθος ή το παραμικρό προεκλογικό ψέμα δεν θα μείνει ατιμώρητο, και όποιος τολμήσει να το επιχειρήσει δεν θα ξαναπεράσει ούτε έξω από την βουλή, αν όχι φυλακή, τότε το πολιτικό σύστημα με την πάροδο των ετών θα αρχίσει να αυτορυθμίζεται και να αυτοδιορθώνεται από μόνο του.
Οι πολιτικοί δεν θα είναι παιδιά και εγγόνια προγενέστερων πολιτικών, οι βουλευτές δεν θα είναι απλά κάποια διάσημα λαοφιλή πρόσωπα ακατάλληλα για τον τόπο, οι προεκλογικοί αγώνες δεν θα έχουν 99% ευήκοα ψέματα αλλά δύσκολες αλήθειες, τα κόμματα θα αναγκάζονται σε συνεργασίες καθότι δεν θα υπάρχουν κυβερνήσεις αυτοδυναμίας με αποτέλεσμα η πολιτική ζωή να πιάνει μεγαλύτερο φάσμα της κοινωνίας. Όλα αυτά αν ασχοληθούμε λίγο με την πολιτική και αφήσουμε την «ιδιωτία»  του Περικλή.Δεν είμαι ρομαντικός, το γνωρίζω ότι και όλα αυτά να γίνουν η καθημερινότητα μας μπορεί να μην διορθωθεί καθώς ανήκουμε σε μία μεγάλη κοινότητα, που εμπλέκονται πολλά συμφέροντα, και όταν αυτά τα συμφέροντα είναι εναντίον μας τότε τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα από μια εκλογική διαδικασία.
Τουλάχιστον όμως δεν θα ζούμε αυτήν την ξεφτίλα του σήμερα, τουλάχιστον αυτό που είναι σωστό θα το έχουμε πράξει από την μεριά μας, η συνείδηση μας θα είναι καθαρή, τα πρόσωπα που θα έχουμε για μπροστάρηδες θα είναι άξιοι, οι άνθρωποι που θα μα αντιπροσωπεύουν απέναντι στους “εταίρους” και εχθρούς μας θα είναι πρόσωπα άξια και ικανά που συμφωνούμε ή διαφωνούμε μαζί τους, τουλάχιστον δεν θα τους απεχθανόμαστε, ούτε θα ντρεπόμαστε για αυτούς.

Για να γίνουν όλα αυτά θα πρέπει οι σημερινοί πολιτικοί που εκμεταλλεύονται την ανοχή, την αδιαφορία ή ακόμα και την συνεργασία του εκλογικού σώματος να νιώσουν πως το σύστημα που ήξεραν τελειώνει, ο ευκολόπιστος, αδιάφορος ή και διεφθαρμένος λαός που υπήρχε απλά έπαψε να υπάρχει. Δεν φταίνε μόνο οι διεφθαρμένοι πολιτικοί για το κατάντημα μας, δεν φταίνε πάντα οι κακοί ξένοι για την ανημποριά μας, φταίνε και οι πολιτικές που ακολουθούσε ο λαός από την μεταπολίτευση και μετά, που τον έχουν εξαθλιώσει, που σημερινή εικόνα είναι ότι χειρότερο έχουμε δει ποιοτικά.

Μπορεί η ανικανότητα, η εμπάθεια και η πώρωση να είναι αυτό που χαρακτηρίζει τους πολιτικούς μας στο μεγαλύτερο φάσμα της βουλής, αλλά να μην ξεχνάμε πως η μήτρα τους είναι η ίδια η κοινωνία.

Leave a Comment