Share

Ι. Ρωμανίδης : “Το φιλότιμον των Νεογραικών.”

“…Εκ της ρωμαίικης παραδόσεως οι Νεογραικοί εκληρονόμησαν το ρωμαίικον φιλότιμον. Εκ της νεοελληνικής παιδείας επίστευσαν οι Γραικύλοι ότι οι Ευρωπαίοι και Αμερικανοί είναι «προοδευμένοι», «προηγμένοι», «πολιτισμένοι», «εξευγενισμένοι» και «φωτισμένοι» λαοί, τους οποίους οφείλουν να μιμούνται όχι μόνον εις την τεχνολογίαν αλλά εις όλα.

Χωρίς να μελετήση το θέμα ο Γραικός υποθέτει ότι, εφ’ όσον οι λαοί αυτοί είναι «καλύτεροι» από ημάς εις πολιτισμόν, πρέπει να έχουν εις υψηλότερον βαθμόν το φιλότιμον απ’ ό,τι το έχομεν ημείς, αφού το φιλότιμον είναι η υψηλότερα έκφρασις του πολιτισμού. Εκτός της υποθέσεως ταύτης ο Γραικός και ο Ρωμηός βομβαρδίζονται συνεχώς με την προπαγάνδαν των Νεογραικών ότι όλος ο κόσμος και κυρίως η Ευρώπη και η “Αμερική είναι πλήρης από φιλέλληνας,
οι οποίοι θαυμάζουν τόσον πολύ τους σημερινούς αρχαίους Έλληνας, ώστε ζητούν οι ίδιοι ευκαιρίαν να βοηθήσουν την μικράν αλλά έντιμον και ένδοξον Ελλαδίτσαν να προοδεύση και να γίνη πάλιν ένδοξος.

Αλλά οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί ούτε έχουν ούτε γνωρίζουν τι είναι το ρωμαίικον φιλότιμον. Ούτε υπάρχουν οι φιλέλληνες της νεογραικικής μυθολογίας και ονειροπολήσεως. Δια κάθε Άγγλον φιλέλληνα π.χ. υπάρχουν 5 Άγγλοι φιλότουρκοι, 5 Άγγλοι φιλοβούλγαροι, 5 Άγγλοι φιλογιουγκοσλαύοι, 5 Άγγλοι φιλοαλβανοί και 15 Άγγλοι φιλοϊταλοί, ακριδώς το ίδιον ισχύει με τους Αμερικανούς, Ρώσους, Φραντσέζους, κ,τ.λ. Φαίνεται κάποιος είπεν εις τους Νεογραικύλους ότι την διπλωματίαν κάμνουν μόνον οι υπάλληλοι των πρεσβειών και προξενείων και το επίστευσαν.

Δυστυχώς ο μύθος περί ξένων φιλελλήνων είναι μία ψυχολογική ανάγκη του Γραικύλου, ο οποίος φοβείται να είναι κράτος χωρίς μανούλαν και πατερούλην. Ο Γραικύλος θέλει όχι συμμάχους αλλά γονείς με απέραντον και απεριόριστον φιλότιμον δια την προστασίαν του νηπίου Έλληνος. Ο Γραικύλος ούτε θέλει ν’ ακούση τον ισχυρισμόν του Ρωμηού ότι η Ρωμηοσύνη είναι ανώτερος πολιτισμός από τον δυτικόν. Πού να ομολογήση ο Γραικός ότι επρόδωσε χρυσούν αετόν γενόμενος δουλοπρεπής οπαδός γυπός πού τόσους αιώνας κατασπαράσσει τα πτώματα της Ρωμηοσύνης! Πάντως το ρωμαίικον φιλότιμον μετετράπη εις γραικυλιστικήν αφέλειαν εξ αιτίας της εσφαλμένης υψηλής εκτιμήσεως και της αβασίμου εμπιστοσύνης του Γραικού εις τον δυτικόν πολιτισμόν.

Ο Γραικύλος με την εμπιστοσύνην του εις το ανύπαρκτον φιλότιμον και τον ανύπαρκτον φιλελληνισμόν των ξένων έχει την πνευματικήν δομήν του προδότου. Αρκεί να του δοθή η ευκαιρία να συνάψη φιλίαν με «φιλότιμον φιλέλληνα». Από πατριωτικόν ενθουσιασμόν να ωφελήση και να σώσει την Ελλαδίτσαν του και να εξασφάλιση την υποστήριξιν του φιλέλληνος τούτου, του τα λέγει όλα. Αλλά αντί να απόκτηση όργανον, γίνεται όργανον. Δεν αρκεί τούτο, αλλά και πιστεύει ακραδάντως ότι η προδοσία του αυτή είναι ο ύψιστος πατριωτισμός.

Οι έχοντες σχέσεις με τους Γραικύλους Ευρωπαίοι και Αμερικανοί βλέπουν σαφώς το φιλότιμον, αλλά δυστυχώς εν τη δουλοπρεπεί αυτού μορφή, και το εκλαμβάνουν ορθώς ως δουλοπρέπειαν αδυνάτου και ως μορφήν φαινομενικής μεγαλοψυχίας. Το δουλοπρεπές φιλότιμον του Γραικύλου εν συνδυασμώ με επίδειξιν συμμαχικής αφοσιώσεως εμποιεί μάλλον ανησυχίαν παρά εμπιστοσύνην. Ημείς γνωρίζομεν ότι το ρωμαίικον φιλότιμον δεν είναι δουλοπρέπεια και επίσης γνωρίζομεν ότι το γραικικόν φιλότιμον είναι πάντοτε έναντι των ξένων δουλοπρέπεια. Εφ’ όσον δε ο Γραικύλος είναι ο προσφέρων εκδούλευσιν εις τους ξένους, οι ξένοι εκμεταλλεύονται το φιλότιμον του Γραικύλου, αλλά τούτο δεν σημαίνει ότι έχουν εμπιστοσύνην εις την συμμαχικήν ικανότητα του Γραικύλου. Ποίος σοβαρός άνθρωπος έχει εμπιστοσύνην εις δουλοπρεπή σύμμαχον;

Εις την ουσίαν ο Γραικός και ο Ρωμηός έχουν το ίδιον φιλότιμον και επομένως τον ίδιον ηρωϊσμόν και την ιδίαν ανδρείαν. Η διαφορά μεταξύ των είναι ότι ο Γραικός έχει αισθήματα κατωτερότητος έναντι των Ευρωπαίων και Αμερικανών, διότι υπεδουλώθη πολιτιστικώς δεχόμενος τον Γραικισμόν, ενώ ο Ρωμηός τουναντίον γνωρίζει την ανωτερότητα της Ρωμηοσύνης του και ουδέποτε εδέχθη να γίνη ο Γραικύλος ξένου πολιτισμού.

Δια το καλόν και δια την ασφάλειαν των εθνικών θεμάτων ο Γραικύλος πρέπει να γίνη πάλιν Ρωμηός και να ίδη πώς είναι οι Ευρωπαίοι και Αμερικανοί εις την πραγματικότητα. Δεν έχουν ούτοι το ρωμαίϊκον φιλότιμον. Επομένως δεν επιτρέπεται να φερώμεθα εις αυτούς με το φιλότιμον μας, ως να έχουν και αυτοί φιλότιμον. Εις τας διεθνείς σχέσεις πρέπει να αφήσωμεν το φιλότιμον κατά μέρος.

Ο Γραικύλος οφείλει συνειδητώς να αποβάλη την αφέλειάν του και να σταματήση να νομίζη ότι, επειδή αυτός έχει την διάθεσιν να θυσιασθή δια τον δυτικόν πολιτισμόν, τούτο σημαίνει ότι οι «φιλότιμοι» σύμμαχοι θα θυσιασθούν δια την «ένδοξον» Ελλαδίτσαν των σημερινών «αρχαίων Ελλήνων». Πολύ αφελής είναι ο σκεπτόμενος ούτω Γραικύλος, διότι οι σύμμαχοι δεν είναι μια ρωμαίικη οικογένεια, δια να θυσιάζεται ο ένας δια τον άλλον.

Συμμαχία είναι συνεργασία πολιτική, οικονομική και στρατιωτική, μέσω της οποίας κάθε κράτος προστατεύει τα ιδικά του συμφέροντα και τα συμφέροντα των συμμάχων, εφ’ όσον τα συμφέροντα αυτά ταυτίζονται με τα ιδικά του συμφέροντα. Η συμμαχία βασίζεται εις συμπεφωνημένα και τίποτε πέραν των συμπεφωνημένων, όπως ακριβώς γίνεται εις το εμπόριον. Εάν γίνη κάτι πέραν των συμπεφωνημένων, είναι ανοησία να περιμένη ο Γραικύλος να ενεργήσουν οι σύμμαχοι από φιλότιμον, εφ’ όσον δεν έχουν φιλότιμον. Δια τούτο εκ των προτέρων πρέπει να εξασφάλιση τας αναγκαίας κυρώσεις δι’ ενδεχομένην μη τήρησιν των συμπεφωνημένων, διότι άλλως θα λαβή μόνον ηθικήν ικανοποίησιν από τους συμμάχους, δηλαδή εν «εύγε δούλε αφωσιωμένε και ταπεινέ» και τίποτε άλλο,
όπως ακριβώς γίνεται με το Κυπριακόν.

Δυστυχώς όμως το θέμα περί συμμαχιών τίθεται εν Ελλάδι επί ιδεολογικού επιπέδου εξ αιτίας των
Γραικύλων, πού είναι διηρημένοι μεταξύ των ως ακριβώς τα ξένα αφεντικά των, και ούτω θαμμένη
παραμένει η ρωμαίικη γραμμή, η οποία είναι το μόνον δυνατόν θεμέλιον ενιαίας και ορθής εσωτερικής
και εξωτερικής, ανεξαρτήτου και αδεσμεύτου, εθνικής πολιτικής, ιδεαλιστικής και συγχρόνως άκρως
ρεαλιστικής…”

Πηγή :σελ. 216 – 220. Ρωμηοσύνη, Ρωμανία, Ρούμελη του π. Ιωάννη Ρωμανίδη – Εκδόσεις Πουρνάρα .

Leave a Comment