Share

Η σωτήρια φωνή του “εθνικισμού” και ο κίνδυνος της αγαπολογίας.

Από την δεκαετία 80′ στην χώρα υπήρχαν δύο φωνές πολύ δυνατές φωνές όσον αφορά την Τουρκία.

Η πρώτη, της αριστεράς, έλεγε πως δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε με τον λαό της Τουρκίας και πως η έχθρα μεταξύ των δύο λαών καλλιεργείτε από ιμπεριαλιστικές και εθνικιστικές δυνάμεις.
Η δεύτερη, του φιλελευθερισμού, έλεγε πως πρέπει να συνδράμομε με όλα μας τα μέσα στην ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας και να λειάνουμε τις ακρότητες και τους εθνικισμούς εντός της χώρας.

Υπήρχε όμως και μια τρίτη φωνή. Μία φωνή απομονωμένη, που δεν πίστευε ούτε στην υποτιθέμενη αγάπη των λαών αλλά ούτε και στην ευρωπαϊκή πορεία της Ισλαμικής Τουρκίας.

Πάνω σε αυτή την φωνή πάτησαν όλα τα εξοπλιστικά προγράμματα της χώρας με τους εκμεταλλευτές τους να βγάζουν εκατομμύρια από μίζες με την χώρα να βγαίνει οικονομικά ζημιωμένη αλλά αρκετά καλά οπλισμένη.

Χάρη σε αυτή την “υπερβολική”,”ρατσιστική”, “εθνικιστική”, “σκληρή” και “γεμάτη με μίσος” φωνή σήμερα η χώρα έχει την δυνατότητα να αντιμετωπίσει την Τουρκία.
Χάρη σε αυτή την φωνή που προέβλεψε πως κανένα από τα ονειρικά σενάρια περί φιλίας δεν πρόκειται να ισχύσει με τον τουρκικό λαό σήμερα έχουμε ακόμη την δυνατότητα να αντισταθούμε στην απόπειρα της Τουρκίας να μας αφανίσει ως οντότητα.

Σήμερα όμως, η ίδια αυτή η φωνή, αντί να δικαιωθεί συνεχίζει να χαρακτηρίζεται γραφική και εθνικιστική από τις ίδιες αυτές φωνές που έβλεπαν αγάπες και φιλίες.

Καμία μετάνοια από αυτούς που έπεσαν επικίνδυνα έξω σε κάθε πρόβλεψη για την Τουρκία.
Μετά την Κύπρο, τα Ίμια, το casus belli, τις χιλιάδες παραβιάσεις εναερίου και θαλάσσιου χώρου, μετά τους ήρωες νεκρούς αντί να ονομάζεται η φωνή αυτή ως φωνή της λογικής, αντιθέτως ακούει πάλι σε γραφικούς χαρακτηρισμούς.

Από ποιους;

Από αυτούς που έκαναν κουμπαριές, από αυτούς που μας έλεγαν πως “οι λαοί δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν”, από αυτούς που ευχαριστούσαν τους Αμερικάνους, από αυτούς που μας έλεγαν πως “Με την Τουρκία θα το ρισκάρουμε και δεν θα εξοπλιστούμε” και από κάθε συστημικό μεγαλοδημοσιογράφο και φυλλάδα.

Κρίμα σε αυτούς που συνεχίζουν με θράσος να επιμένουν και κρίμα στα αυτιά που έχουν την αναισχυντία τους ακούνε…

Leave a Comment