Share

Η σημαία ως βραβείο…

Ξεκινώντας θέλω να αναφερθώ στους νομικιστές για το θέμα του μικρού Αμίρ, και απλά να πούμε ότι ο νόμος ώστε να επιτραπεί σε ένα μετανάστη να σηκώσει την σημαία αναφέρει ότι πρέπει να είναι στην χώρα τουλάχιστον δυο (2) έτη, άρα είναι εκτός νόμου να πάρει το παιδί μέρος στην παρέλαση και καλώς και διορθώθηκε το λάθος που έγινε στην κλήρωση.

Άλλα εμένα δε με απασχολούν οι νόμοι αυτού του κράτους διότι είναι στρεβλοί νόμοι όπως και το ίδιο. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι το ποια είναι η έννοια ενός εθνικού συμβόλου όπως η σημαία. Το ότι μπαίνουμε σε μια συζήτηση ότι την σημαία ενός έθνους πρέπει να την σηκώνει κάποιος του έθνους είναι καθόλα γελοίο. Κάποια δεδομένα θα πρέπει να τα συμπεριφερόμαστε σύμφωνα με την υπαρξιακή τους οντότητα και να μένουν εκτός από τα πλαίσια της σημερινής “πολιτικής ορθότητας”.

Η σημαία κάθε έθνους είναι ένα σύμβολο που έχει να κάνει με τους ανθρώπους του, είναι η μάνα τους και το παιδί τους συγχρόνως, είναι κάτι που τους ανήκει και συγχρόνως ανήκουν σε αυτό, είναι κάτι που το τιμάνε και το πονάνε ο καθένας ξεχωριστά με τον τρόπο του αλλά και όλοι μαζί. Η σημαία ενός έθνους δεν είναι ένα βραβείο, κάτι που κατακτάς ,πόσο μάλλον κάτι που κληρώνεσαι για να το σηκώσεις, δεν είναι κάτι που σου αξίζει γιατί είσαι καλός μαθητής ή καλός στρατιωτικός ή καλός υπάλληλος και πολιτικός, για όλα τα παραπάνω υπάρχουν βραβεία, είτε αυτό λέγεται καλός βαθμός ή μετάλλιο ή αύξηση μισθού.

Το ότι δυστυχώς ένα παιδί και μια οικογένεια έπρεπε να αντιμετωπίσουν την ανικανότητα και ανοργανωσιά αυτού του κράτους αυτόματα δεν τους δικαιώνει, δυστυχώς τους κάνει θύματα των ΜΜΕ, των πολιτικών, των αναθεωρητών και των εθνικιστών που μέσα από μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή ακόμα και με προσωπικές επιθέσεις βρίσκουν την ευκαιρία να δείξουν πόσο “αγαπούν” ή μισούν την χώρα τους και πόσο ανεγκέφαλοι είναι, αλλά επαναλαμβάνω, όλα αυτά δεν δικαιώνουν τον μικρό Αμίρ και την οικογένεια του, που έμπλεξαν σε αυτό τον κυκλώνα ανικανότητας, αγαπολογίας και μίσους.

Η σημαία είναι σύμβολο εθνικό, συμβολίζει μια συλλογική ταυτότητα, μια κοινή ιστορία, μάρτυρες και ήρωες, χαρά και πόνο, μεγαλεία και ταπεινώσεις κάποιου έθνους και δεν θα πρέπει να συγκαταλέγετε σε ψευτοδημοκρατικές διαδικασίες που εκμεταλλεύονται πολιτικά αγαπολόγοι ή πατριδοκάπηλοι εθνικιστές. Θα έπρεπε να είναι σεβάσμια και αγέρωχη διότι δεν μας ανήκει, αλλά ανήκει σε αυτούς που την σήκωσαν όταν δεν ήταν πολιτικά ορθό, με την ζωή τους, και ο σκοπός μας είναι να την περάσουμε στους επόμενους με την ίδια στάση, σεβασμό και τιμή ,και να την προστατέψουμε ,όχι από τον μικρό Αμίρ αλλά από όλους αυτούς που θα εγκληματήσουν εις βάρος της ή θα εγκληματήσουν για την υποτιθέμενη “προστασία” της.

Μπορώ να καταλάβω την ευκολία κάποιων κρατών να της συμπεριφέρονται ως βραβείο καθώς αυτά είναι κράτοι, τεχνιτές οντότητες, που εξυπηρετούν τους πολίτες τους, δεν είναι όμως έθνη, κάποια δεν έχουν κοινή γλώσσα ή θρησκεία ή ακόμα και ιστορία, αλλά δεν μπορούμε να συγκαταλεχθούμε σε αυτήν την φιλοσοφία καθώς σε αυτόν τον τόπο υπάρχει μία ταυτότητα που έχει δημιουργηθεί και πορευθεί μέσα στους αιώνες, έχει αποκτήσει ήθη και έθιμα, έχει αρχαιότατη γλώσσα, θρησκεία και παραδόσεις και όλα αυτα μέσα από πολύ πόνο και δόξες, με μάρτυρες, ήρωες και προδότες.

Το να αγαπάς την σημαία σου και ότι αυτή συμβολίζει δεν είναι ρατσιστικό, το να βιαιοπραγείς για αυτήν σε ένα παιδί και την οικογένεια του είναι.
Το να την θεωρείς προνόμιο των συμπατριωτών σου δεν είναι ρατσιστικό, το να την να βάζεις σε ντιμπέιτ αγαπολογίας για πολιτικές πρακτικές είναι.
Το να θέλεις να την τιμάνε έτσι όπως αξίζει στους προγόνους και τους απογόνους της δεν είναι ρατσιστικό, το να την θεωρείς βραβείο ή δώρο κάποιας κλήρωσης είναι.

Leave a Comment