Share

Η ζωή του Rory Gallagher

Σε λίγες ημέρες συμπληρώνονται 22 χρόνια από τον θάνατο ενός εκ των κορυφαίων κιθαριστών όλων των εποχών, του μεγάλου Rory Gallagher. Ένας μουσικός που αγαπήθηκε σε όλο τον κόσμο, εντυπωσίασε με την απλότητα του και την αγάπη του για τα blues. Έφυγε από τη ζωή στα 47 του χρόνια, λόγω μιας άλλης αγάπης του, του αλκοόλ.

Ο Gallagher γεννήθηκε το 1948 στο Μπάλισάνον της Ιρλανδίας και μεγάλωσε στο Κορκ. Οι γονείς του ασχολούνταν με τη μουσική και ενθάρρυναν τον Rory και τον αδελφό του Donal, να κάνουν κι αυτοί το ίδιο. Ξεκίνησε να παίζει κιθάρα στα εννέα του χρόνια και το 1961 αγόρασε την πρώτη του Fender Stratocaster έναντι εκατό λιρών. Η κιθάρα αυτή τον συνόδευσε στο υπόλοιπο της ζωής του.

Επηρεάστηκε έντονα από την blues μουσική σκηνή της εποχής και έμαθε να παίζει κι άλλα όργανα όπως σαξόφωνο, μπάσο, μαντολίνο και σιτάρ. Εντάχθηκε σε τοπικά συγκροτήματα κατά τα εφηβικά του χρόνια και περιόδευσε στην Ιρλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο με τους Fontana.

Μετά από ένα διάστημα ζωντανών εμφανίσεων στο Αμβούργο, επέστρεψε στην Ιρλανδία το 1966, όπου σχημάτισε τους Taste. Το συγκρότημα έγινε γνωστό με την σύνθεση τους να αποτελείται από τον Gallagher, τον μπασίστα Richard McCracken και το ντράμερ John Wilson και έπαιξαν την πρώτη μεγάλη συναυλία τους ανοίγοντας την αποχαιρετιστήρια εμφάνιση των Cream στο Royal Albert Hall, πριν περιοδεύσουν με τους Blind Faith στη Βόρεια Αμερική. Κυκλοφόρησαν τα στούντιο άλμπουμ “Taste” και “On the Boards”, όπως και τα ζωντανά “Live Taste” και “Live at the Isle of Wight”, πριν διαλυθούν το 1970.

Μαζί με τον μπασίστα Gerry McAvoy δημιούργησε το προσωπικό του σχήμα, κυκλοφορώντας το “Rory Gallagher” τον Μάιο του 1971, ακολουθούμενο από το “Deuce” έξι μήνες αργότερα. Με τον McAvoy συνεργάστηκε για περισσότερο από δύο δεκαετίες, ενώ την θέση του ντράμερ κάλυψε αρχικά ο Wilgar Campbell. Ψηφίστηκε καλύτερος κιθαρίστας από τους αναγνώστες του Melody Maker και περιόδευε μανιωδώς. Το “Live in Europe” του 1972 αποτύπωσε την σπουδαία απόδοση και την δυναμικότητα του επί σκηνής, ενώ την επόμενη χρονιά έφθασαν στα δισκοπωλεία δύο από τα σπουδαιότερα πονήματα του, τα “Tattoo” και “Blueprint”.

Μία από τις καλύτερες ζωντανές ηχογραφήσεις όλων των εποχών ήλθε το 1974, με το “Irish Tour ’74”, το οποίο πλέον υπάρχει και σε DVD. Μετά το “Against the Grain”, κυκλοφόρησε ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της καριέρας του, το “Calling Card”, στο οποίο λάμπει με την παρουσία του το “Moonchild”, όπως και τα “Do You Read Me” και “Calling Card”. Ο μεγάλος bluesman ηχογράφησε περισσότερους από δέκα δίσκους κατά την δεκαετία του ’70, ολοκληρώνοντας την με δύο ακόμη εξαιρετικά άλμπουμ, τα “Photo-Finish” και “Top Priority”.

Το 1975, του προτάθηκε να αντικαταστήσει τον Ritchie Blackmore στους Deep Purple, αλλά προτίμησε να συνεχίσει την σόλο καριέρα του, κάτι για το οποίο είμαστε όλοι ευγνώμονες. Συνεργάστηκε με θρύλους της μουσικής όπως ο Jerry Lee Lewis και ο Muddy Waters.

Στην δεκαετία του ’80 έριξε τους ρυθμούς του, ηχογραφώντας τα άλμπουμ “Jinx” και “Defender”, όπως και το “Fresh Evidence” το 1990. Παρ’ όλα αυτά, από ένα σημείο και έπειτα, τον διακατείχε μία φοβία για τις πτήσεις με αεροπλάνο, την οποία αντιμετώπιζε με ένα δυνατό καταπραϋντικό φάρμακο, το οποίο σε συνδυασμό με την χρήση αλκοόλ, του προκάλεσε πρόβλημα στο συκώτι. Έπαιξε ζωντανά για τελευταία φορά στις 10 Ιανουαρίου 1995 στην Ολλανδία, αλλά αναγκάστηκε να ακυρώσει την υπόλοιπη περιοδεία. Δύο μήνες αργότερα, εισήχθη στο King’s College Hospital, όπου οι γιατροί αποφάσισαν ότι χρειάζεται μεταμόσχευση ήπατος. Μετά από δεκατρείς εβδομάδες στην εντατική, η κατάσταση του χειροτέρεψε και έφυγε από τη ζωή στις 14 Ιουνίου 1995. Δεν παντρεύτηκε ποτέ και δεν είχε παιδιά.

Παρότι έφυγε νωρίς, άφησε πίσω του μία τεράστια μουσική κληρονομιά, οδηγώντας πολλούς μουσικούς που τον ακολούθησαν. Το 1981, έπαιξε για μία και μοναδική φορά στην Ελλάδα, μπροστά σε 40.000 θεατές στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας, σε μία συναυλία που αμαυρώθηκε από επεισόδια. Υπήρξε ένας από τους κορυφαίους, με φανατικό κοινό ακόμη και μετά το θάνατο του, όπως και ένας από τους ελάχιστους καλλιτέχνες χωρίς πραγματικά ούτε ένα αδύναμο άλμπουμ.

Αγάλματα προς τιμή του έχουν ανεγερθεί στην γενέτειρα του και το Μπέλφαστ.

Leave a Comment