Share

Η αριστερά δεν είναι ιδεολογία, είναι θρησκεία.

Και τώρα που βούλιαξε το καράβι, βγαίνουν πολλοί αριστεροί μετανιωμένοι και λένε.
“Κακώς ψήφισα ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι αυτή η αριστερά”.

Γι’ αυτό το λέω εδώ και χρόνια, η αριστερά δεν είναι ιδεολογία, είναι θρησκεία και οι αριστεροί είναι οι πιστοί της. Οι αριστεροί που επί των πλείστων φωνάζουν άθεοι, είναι η ποιο φονταμενταλιστές θρήσκοι που έχω γνωρίσει.

Η αριστερά δεν είναι ιδεολογία, είναι θρησκεία.

Όταν πεθαίνει ο κόσμος από πείνα, είναι οι πολιτικές του κακού καπιταλισμού ή η αριστερά που δεν εφαρμόστηκε σωστά.
Όταν δολοφονούνται εκατομμύρια άνθρωποι, είναι ο κακός ιμπεριαλισμός ή οι αγώνες της φιλάνθρωπης απελευθερωτικής αριστεράς.
Όταν εξορίζονται άνθρωποι είναι ο κακός φασισμός ή οι δίκαιες άμυνες της αριστεράς.

Η αριστερά λοιπόν είναι το υπερατού. Είναι η καλύτερη και συγχρόνως η χειρότερη θρησκεία. Εξού και το “ηθικό πλεονέκτημα”, η αριστερά είναι άχαστη, ή πετυχαίνει ή δεν εφαρμόζεται σωστά. Και όπως κάθε θρησκεία έχει και τις αιρέσεις της, σοσιαλισμός, κομμουνισμός, ριζοσπαστική, εσωτερικού, εξωτερικού κτλ. Αλλά όλες με ένα κοινό παρανομαστή, ή την επιτυχία ή την λάθος εφαρμογή.

Για τα εγκλήματα του καπιταλιστών φταίει ο καπιταλισμός
Για τα εγκλήματα των πατριωτών φταίει ο πατριωτισμός
Για τα εγκλήματα των χριστιανών φταίει ο χριστιανισμός
Για τα εγκλήματα των αριστερών φταίει ότι δεν εφαρμόστηκε σωστά.

Η αριστερά δεν είναι ιδεολογία, είναι θρησκεία.

Η αριστερά είναι θρησκεία, έχει τα ιερά της βιβλία, έχει τα σύμβολα της, έχει τους αποστόλους της, έχει και τις κατά τόπους συναγωγές της. Έχει τους πατριάρχες, τους ιερομάρτυρες και τα είδωλα της. Και μια μεταφυσική ανώτερη ιδεολογική δύναμη.
Τίποτα από όσα πιστεύει δεν εφαρμόζεται, όλες οι ιστορικές αναφορές της συνοδεύονται με αίμα, κανένα στοιχείο, δεδομένο ή στατιστικό δεν την επαληθεύει, κι όμως είναι εδώ, όσες φορές και να αποτύχει.
Η αριστερά όμως είναι θρησκεία για έναν πιο σημαντικό λόγο από τους παραπάνω. Είναι θρησκεία διότι οι πιστοί της, σε όποια αίρεση της αριστεράς και αν ανήκουν, διακατέχονται από τον ίδιο ναρκισσισμό. Έναν επικίνδυνο ιδεολογικό ναρκισσισμό, που τους καθιστά ανίκανους να δεχθούν να συζητήσουν οτιδήποτε από τα παραπάνω, μία τρομερή ιδεολογική αυτοδικαίωση που τους πορώνει δημιουργώντας αυτό το “ηθικό πλεονέκτημα” που έχουν όλοι οι “αδικημένοι”, οι υπερασπιστές των “φτωχών”, “οι προστάτες της δικαιοσύνης”.

Και όταν είσαι τόσο ηθικός, δίκαιος και καλός, απέναντι σου χρειάζεσαι ανήθικους, άδικους και κακούς για να δικαιωθείς. Και αν δεν υπάρχουν τους φτιάχνεις, και αν δεν νικιούνται βρίσκεις άλλους. Γι’ αυτό από τότε που η αριστερά έχασε κάθε μάχη με το κεφάλαιο, κάθε μάχη για την εργατική τάξη, κάθε μάχη με τις πολυεθνικές και το τραπεζικό σύστημα, αναγκαστική να εφεύρει άλλη μάχη για να έχει λόγο ύπαρξης. Και αυτή η μάχη είναι η διαμόρφωση της νέας πολιτισμικής ταυτότητας με όχημα τον δικαιωματισμό.

Η αριστερά δεν χάνει, πάντα θα βρίσκει έδαφος όπως κάθε θρησκεία. Όπως εξαπλώθηκαν οι θρησκείες, άλλες με το σπαθί και άλλες με ιεραποστολές, έτσι και η αριστερά πάντα θα βρίσκει έδαφος σε εκείνους που έχουν την ανάγκη να αισθάνονται πιο ανώτεροι ιδεολογικά από τους άλλους, πιο ευαίσθητοι, πιο δίκαιοι, πιο ηθικοί…

Η αριστερά δεν είναι ιδεολογία, είναι θρησκεία.

“Πιστεύω εις μίαν αριστεράν…”

Leave a Comment