Share

Η άρνηση της πραγματικότητας.

Η χώρα μπαίνει αισίως στο 3ο τετράμηνο του  8ο χρόνου λιτότητας και μνημονίων. Η κατάσταση της χώρας είναι παγιωμένη σε όλα τα επίπεδα, οικονομικά ,εθνικά ,πολιτισμικά υπάρχει μία καθολική παράδοση στις επιταγές των μηχανισμών της  Ε.Ε.. Μέσα σε αυτήν την οκταετία έχουν βγει στην επιφάνια όλα τα καλά αλλά και όλες οι αρρώστιες και κακοδοξίες, η κρίση αυτή ήταν ένας καθρέπτης που φανέρωσε το πολιτισμικό και υπαρξιακό κενό στην κοινωνία. 

Στην αρχή υπήρχε η άρνηση του προβλήματος, δηλαδή ότι συστηματικά κάποιοι έξωθεν αλλά και έσωθεν μηχανισμοί δημιούργησαν μία πλασματική κρίση με σκοπό την αφαίμαξη των οικονομικών πόρων του έθνους, κάτι που δεν απέχει βέβαια από την πραγματικότητα. Στην συνέχεια υπήρχαν αντιδράσεις από τον λαό αλλά οι πολιτικές επιλογές δεν αποστασιοποιήθηκαν από τις αστοχίες του παρελθόντος, και εκεί φάνηκε μία βαθιά ριζωμένη αρρώστια, η πώρωση και ο κομματικός οπαδισμός.

Στην συνέχεια ήρθε η απογοήτευση και η υποτιθέμενη αγανάκτηση με το υπαρκτό πολιτικό σύστημα, που οδήγησε τον Ελληνικό λαό σε ακόμη μία άστοχη επιλογή. Γιατί; Μα φυσικά επειδή η διάθεση του λαού δεν ήταν να δει την πραγματικότητα του και να αλλάξει ο ίδιος, αλλά να αλλάξουν οι άλλοι και με κάποιον μαγικό τρόπο η εθνική κατάσταση να επανέλθει στην εικονική κανονικότητα του παρελθόντος.

Σε τελικό στάδιο στην καταστρατήγηση των Ελλήνων παίρνει θέση η ενοχή ,η οποία βρίσκεται  σε τέτοιο βαθμό  που έχει ακινητοποιήσει την οποιαδήποτε αντίδραση. Η κοινωνία από το πρώτο άκρο , ότι όλα είναι κατασκευασμένα και δε φταίμε εμείς , περνάει στο άλλο άκρο, στην αποδοχή ότι εμείς φταίμε. Το πολιτικό σύστημα με όλα τα εργαλεία του, πίεσης και αποσυμπίεσης , πείθει τον ελληνικό λαό ότι του αξίζει αυτό που του συμβαίνει, και μάλιστα θα χρειαστεί και κάτι παραπάνω να πάθει, και φυσικά όλα αυτά για το καλό της, σε τέτοιο βαθμό ενοχής που ο λαός ψηφίζει μνημονικά κόμματα.

Η  ελληνική κοινωνία μοιάζει να έχει αποδεχτεί την θέση αλλά και την μοίρα της. Μοιάζει με το ένα θύμα που θυσιάζει τον εαυτό της για το καλό του θύτη. Έτσι βλέπει την περιουσία της να περιορίζεται μέρα με την μέρα, τα έσοδα της να συρρικνώνονται, τα παιδιά της να ανοίγουν τα φτερά τους για νέες πατρίδες, και αυτή να γερνάει κάθε μέρα με μοναδικό προορισμό την καταστροφή της. Δεν υπάρχει κανένας που να πιστεύει ότι τα μνημόνια είναι η λύση, απλά όλοι θεωρούν ότι είναι το μικρότερο κακό.

Μόνο που η λύση σε ένα κατασκευασμένο πρόβλημα είναι πάντα υπέρ των δημιουργών του. Όσο παραδινόμαστε στην διάθεση κάποιων μηχανισμών και προσώπων δεν πρόκειται ποτέ αυτοί η ίδιοι να μας χαρίσουν την κανονικότητα μας. Σήμερα η πνευματική νέκρωση της κοινωνίας φαίνεται όσο ποτέ, η κομματική , νεοφιλελεύθερη και αναθεωρητική πώρωση έχει ως αντίπαλο την πολιτική αδιαφορία, απογοήτευση και ενοχή. Ότι χειρότερο είχε να βγάλει αυτή η χώρα, τα πρόσωπα στην βαθύτερη πνευματική και πολιτισμική παρακμή τους, έχουν τα ινία του πολιτισμού ,της παιδείας και της οικονομίας αυτού του έθνους τα τελευταία 40 χρόνια.

Η λύση είναι η στροφή 180ο , η πνευματική και πολιτισμική αναγέννηση, αυτός ο τόπος το έχει κάνει αυτό ουκ ολίγες φορές στην πολυχιλιετή ιστορία του, ίσως να είναι ακόμη μία φορά σήμερα, «Στώμεν καλώς» λοιπόν, με σεβασμό στην προγόνους μας, με πόνο και αγάπη για τους απογόνους μας, η επιστροφή στα ιδανικά και στις αξίες που κάποτε διαμόρφωσαν τον δυτικό πολιτισμό, και μαζί με αυτόν τα ξεχάσαμε και εμείς.

Leave a Comment