Share

Δημόσιο for ever…

Πόσο μας αρέσει να βρίζουμε και να καταριόμαστε το δημόσιο και τους υπαλλήλους του; Είναι το αγαπημένο σπορ των Ελλήνων και είναι εύκολο, γιατί δεν είναι ιδιωτική επιχείρηση ώστε να είσαι με το ‘σεις και με το σας για να σε εξυπηρετήσει, βλ. τράπεζες, αλλά ότι και να πεις, όπως και να συμπεριφερθείς, είναι υποχρεωμένοι να κάνουν την δουλεία σου..

Πήγα σήμερα να κάνω μια διακοπή στην ΕΥΑΘ για μια παλιά επιχείρηση για τρίτη φορά και λέω τρίτη, γιατί οι προηγούμενες δυο ήταν αποτυχημένες. Την πρώτη φορά, πήγα να κάνω την διακοπή ανήξερος για το τι χρειάζεται, οπότε θα μπορούσαμε να μην την μετρήσουμε, ρωτάω, μαθαίνω και ετοιμάζομαι για την δεύτερη φορά. Όταν πήγα την δεύτερη φορά, μου είπαν τελικά ότι χρειάζεται να γράψω τι λέει σήμερα το ρολόι της ύδρευσης, κάτι που δεν μου είχαν πει την πρώτη φορά, οπότε η απόπειρα μου έπεσε στο κενό.

 Την τρίτη φορά, πέρασα φυσικά μια βόλτα από το ρολόι και μετά πήγα πάλι στην ΕΥΑΘ, εκεί όμως με περίμενε μια καινούρια έκπληξη: «Χρειαζόμαστε και το καταστατικό της εταιρίας». «Καλά ρε παιδιά» λέω, «την πρώτη ή την δεύτερη  φορά γιατί δε μου το είπατε;» και ξαναέφυγα. Σε όλη αυτήν την ιστορία, βάλε την αναμονή στις ατελείωτες ουρές, το χάσιμο χρόνου από το μεροκάματο, την ζέστη, την κίνηση στους δρόμους, την ταλαιπωρία, και σε όλη αυτήν την διαδικασία είχα τις κλασικές σκέψεις, «ζωή και κότα το δημόσιο», «στην κοσμάρα τους» και άλλα πολλά τέτοια κολακευτικά.

Και ξαφνικά μου ήρθε μια άλλη σκέψη: «Εσύ τι θα έκανες;», για πόσο καιρό θα είχες ζήλο στην δουλειά σου αν αυτή ήταν μια μη δημιουργική δουλειά, μια δουλειά για την οποία δεν θα είχες κάποιον φόβο να απολυθείς, ότι υπάλληλος και να ήσουν, καλός ή κακός, δεν θα είχες καμιά ανταπόδοση ή κύρωση για την εργατικότητα σου,
αν όλοι γύρω σου δούλευαν με σβηστές μηχανές, για πόσο καιρό θα άντεχες να ήσουν ο μόνος που θα τραβούσε κουπί μέσα στην υπηρεσία, ώστε γίνεσαι κουρέλι κάθε μέρα για κάτι το οποίο δεν σώζονταν με τίποτα,
και με το που θα γινόταν μια αλλαγή σε κάποιο νόμο, όπως τις δεκάδες που γίνονται τα τελευταία χρόνια, εσύ θα έτρεχες στον ελεύθερο χρόνο σου να μάθεις περί τίνος πρόκειται, να βγάλεις τα ματιά σου σε νόμους και νέες διαδικασίες και δε θα περίμενες το σεμινάριο από την δημόσια υπηρεσία που θα ερχόταν, ΑΝ ερχόταν, τουλάχιστον έξι μήνες μετά την εφαρμογή του νόμου.

Αν θα δούλευες 30 χρόνια σε ένα γκισέ, με χαρτί και στυλό και στα 60 σου το κράτος έπαιρνε την απόφαση να αναβαθμίσει το δημόσιο, αλλά όχι εσένα, και σου έφερνε υπολογιστή, κι εσύ ακόμα δεν έχεις μάθει πώς να βάλεις ένα DVD να δεις στην τηλεόραση και φωνάζεις το παιδί σου να στο κάνει.

Αν δεν χρειαζόταν να βιαστείς να κάνεις μια δουλειά, ώστε να προλάβεις όσες περισσότερες μπορείς, αφού ο μισθός σου δεν λογαριάζεται από αυτό.

Και στην τελική, αν έπρεπε να κανείς εκείνη την δουλειά, αλλά κι αν δεν την κάνεις…. ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ.
Ποσό καιρό θα έκανε αυτή η νοοτροπία να μπει μέσα σου;

Και τότε κατάλαβα πως μάλλον ίδιος θα γινόμουν, δε νομίζω να είναι εύκολο να νικήσεις το κράτος μέσα σου, αλλιώς αν ήταν έτσι τότε όλοι θα ήμασταν σαν τους τρεις σωματοφύλακες, «ένας για όλους και όλοι για έναν», τότε ο Κομμουνισμός δεν θα ήταν μια στείρα πολιτική, αλλά η πολιτικοοικονομική κορωνίδα της ανθρωπότητας, τότε τον Χριστό δε θα τον σταύρωναν αλλά θα τον έκαναν βασιλιά.

Δυστυχώς, οι άνθρωποι θέλουμε καρότο για να κινηθούμε, παντού, στη δουλειά, στη φιλία ,στον έρωτα αλλιώς βαλτώνουμε και γινόμαστε δημόσιοι υπάλληλοι της ζωής, εκεί που δεν έχει καρότο, εκεί που ο χρόνος σταματά, εκεί που δεν αρκεί ο «μισθός» σου για να κανείς την δουλειά σου, αλλά χρειάζεται κάτι «παραπάνω». Και έτσι, γύρισα στη δουλειά μου, εκεί που έχει πολλά καρότα για πολλές χρήσεις. Αύριο θα ξαναπάω στην ΕΥΑΘ, ελπίζοντας να μην ακούσω κάτι καινούργιο, γιατί τέλειωσε η εβδομάδα και ξέμεινα από μέρες…

Save

Save

Save

Save

Leave a Comment