Share

«Γιορτάζουμε το ΟΧΙ που είπαμε στους Τούρκους το 1940»

Την Κυριακή της εθνικής μας εορτής, λόγω της ημέρας μέσα στην παρέα έγινε μία κλασική συζήτηση περί των γκάλοπ που γίνονται στους δρόμους για τις γνώσεις των εθνικών εορτών στους νέους. Εγώ είχα μία αισιόδοξη άποψη ότι είναι παραφουσκωμένα και μονταρισμένα τα βίντεο για να βγαίνει αυτή η άγνοια προς τα έξω. Μετά λύπης μου έμαθα από τις τρεις εκπαιδευτικούς διαφόρων βαθμίδων ότι είναι πέρα για πέρα αλήθεια από προσωπική τους εμπειρία. Τα στατιστικά που άκουσα ήταν λυπηρά.

Στην συνέχεια ακολούθησε μία συζήτηση για το πόσο κάκιστα είναι τα σχολικά βιβλία και το πόσο δύσκολη κάνουν την μεταλαμπάδευση της γνώσης στα παιδιά, με αποτέλεσμα να μην καταλαβαίνουν τίποτα, δυστυχώς ούτε επιγραμματικά. Η συνέπεια είναι να ακούμε αυτά τα «μαργαριτάρια» από τα παιδιά του τύπου «Γιορτάζουμε το ΟΧΙ που είπαμε στους Τούρκους το 1940» και άλλα τέτοια που θα ήταν υπεύθυνα για ακατάσχετη τριχοφυΐα.

Αλλά στην διάρκεια της συζήτησης συμφωνήσαμε όλοι ότι στην δικιά μας την γενιά υπήρχαν κάθε λογής μαθητές βαθμολογικά. Από αυτούς που ήταν ξεφτέρια του 20, αλλά και σκράπες σαν και εμένα, αλλά όλοι μα όλοι γνώριζαν έστω και το τι γιορτάζουμε, μπορεί να μην ήξεραν να πουν κάτι περισσότερο αλλά αυτό το ήξεραν οι πάντες.

Οπότε με την ευκαιρία που είχα να παραβρίσκομαι με εκπαιδευτικούς εκ των οποίων είχαν και πτυχία σε ειδική αγωγή και γενικά σε παιδοψυχολογία, έκανα την ερώτηση «Γιατί συμβαίνει κάτι τέτοιο;» η απάντηση ήταν πάλι ομόφωνη «Φταίνε οι γονείς». Η αδιαφορία και η άγνοια των γονέων, τους κάνουν ακατάλληλους να μιλήσουν στα παιδιά τους και έτσι το αποφεύγουν με αποτέλεσμα στα παιδιά να μην έχει δημιουργηθεί η ευαισθησία στην ιστορία και στους αγώνες των προγόνων τους. Σε τέτοιο βαθμό ώστε πραγματικά να μην μπορούν να ξεχωρίσουν γιορτές , να μην μπορούν να έχουν στοιχειώδη κριτική, να μην καταλαβαίνουν χρονολογικές μεταβάσεις από αρχαιά Ελλάδα σε ρωμαϊκή αυτοκρατορία και από κει σε τουρκοκρατία και απελευθέρωση, και πάει λέγοντας.

Η αλήθεια είναι ότι μου χάλασε το όνειρο, πίστευα , η μάλλον ήθελα να πιστεύω ότι δεν είναι τόσο τραγικά τα πράγματα στην γνώση των νέων και ότι όλα ήταν απλά για να γίνεται ντόρος στα δελτία και στις διάφορες εκπομπές. Η πραγματικότητα με χτύπησε αλύπητα για μια ακόμη φορά όσον αναφορά τις ιστορικές γνώσεις των Ελλήνων.

Ας μη φοβόμαστε να μιλήσουμε στα παιδιά μας, καλυτέρα να πούμε ένα σωστό και δυο παραμύθια που θα δημιουργήσουν το συναίσθημα να πάει ένα βήμα παρακάτω και ασφαλώς να ανακαλύψει τα λάθη μας, πάρα να του μεταλαμπαδεύσουμε την άγνοια ή την αδιαφορία. Δεν είναι ντροπή να κάνει κάποιος λάθος.

Είναι μέγα λάθος όμως να ευνουχισθούν οι νέοι από τις δίκες μας ανασφάλειες. Και επιπλέον με την ευκαιρία θα φρεσκάρουμε κι εμείς τα γεγονότα και θα αποκτήσουμε μερικές γνώσεις παραπάνω. Μακριά βέβαια από εθνικισμούς και ολοκληρωτισμούς, καθώς έτσι ευνουχίζεται το παιδί από την ανάποδη μεριά και δημιουργεί αλλά συμπλέγματα που θα του κλείσουν τα αυτιά και τα ματιά σε κάθε τι διαφορετικό.

Leave a Comment