Share

Αυθαίρετη νομιμότητα.

Μετά τα τραγικά γεγονότα σε Κινέτα, Νέο Βουτζά και Μάτι βγήκαν πολλοί «νομοταγείς πολίτες» μαζί με την κυβέρνηση, στρατευμένα ΜΜΕ και κολαούζους, να κατηγορούσαν του πολίτες για οικοδομικά εγκλήματα στις τρεις περιοχές, που ήταν «υπεύθυνα» για τα δεινά των οικογενειών.

Για αρχή να πούμε τι σημαίνει σχέδιο πόλεως : Σημαίνει ότι η τοπική αρχή προσθέτει στο υπάρχον σχέδιο πόλεως νέα εδαφικά τεμάχια και αυτόματα έχει την επίβλεψη της δόμησης και εγκρίνει ή όχι τις αιτήσεις, σύμφωνα με το εκάστοτε νομικό πλαίσιο, και συγχρόνως δημιουργεί τις απαραίτητες εγκαταστάσεις ρεύματος, ύδρευσης, αποχέτευσης, δρόμων και ασφάλειας της περιοχής.

Στην πραγματικότητα της Ελλάδας όμως δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα όσο ακούγονται. Από συστάσεως του ελληνικού κράτους τα σχέδια πολεοδομίας ήταν τόπος συνάντησης και συναλλαγής ανάμεσα σε πολίτες υπηρεσίες και κομματικής πελατείας. Και να εξηγήσω τι εννοώ:

Μαζεύεστε μια χούφτα άνθρωποι και ζητάτε από την τοπική αρχή να μπουν τα οικόπεδα σας στο σχέδιο πόλεως, οι απαντήσεις που θα λάβετε εδώ και δεκαετίες είναι οι παρακάτω:

1) Λαδώστε μας

2) Ψηφίστε μας

3) Μην ανησυχείς, χτίστε εσείς και θα τα νομιμοποιήσουμε μετά, αρκεί να το κάνετε νύχτα ώστε να μην υπάρχει καταγγελία την ώρα του χτισίματος (με το απαραίτητο κλείσιμο του ματιού).

4) Όλα τα παραπάνω

Και στα τέσσερα σενάρια ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΕΙ ΚΑΤΙ ΠΑΡΑΝΟΜΟ.

Και είναι παράνομο διότι η νομιμότητα ενός κτίσματος δεν έχει να κάνει με το αν έχει την «νόμιμη» σφραγίδα του κράτους αλλά με το αν τηρεί ρητά το νομικό καθεστώς και την ασφάλεια του ίδιου του κτίσματος, του ιδιοκτήτη και των κατοίκων της περιοχής.

Οπότε η όποια κατηγορία σε αυτούς τους ανθρώπους ότι έχτισαν παράνομα είναι αφελή. Κανένας δεν εργάζεται παράνομα αν έχει την επιλογή να το κάνει νόμιμα.

Βεβαίως και τέτοια λάθη έχουν γίνει στο παρελθόν, όμως η πολιτισμένη υποχρέωση ενός σοβαρού κράτους απέναντι στον πολίτη που χτίζει απέχει από την ελληνική πραγματικότητα.

Εδώ να αναφέρουμε τι λέει εν συντομία ο νόμος περί αυθαιρέτων κτισμάτων, εν ολίγης μας λέει ότι αν ΔΕΝ σε πιάσω την ώρα που το χτίζεις δεν μπορώ να σε υποχρεώσω να το γκρεμίσεις. Η γελοιότητα του νόμου είναι εμφανείς.

Οπότε αυτόματα η λογική ενός κράτους υπεύθυνου θα έπρεπε να είναι η εξής:

Πρώτο σενάριο : Άμεση αλλαγή του νόμου και η καταδίκη του πολίτη με υποχρέωση κατεδάφισης του κτίσματος. Απλώς νόμος με μεγάλο πολιτικό κόστος και ταλαιπωρία ψυχική και οικονομική του πολίτη, αλλά με ασφαλή αποτελέσματα και επικοινωνιακό φόβο για τους επόμενους που θέλουν να χτίσουν κάτι παράνομα.

Δεύτερο σενάριο : Από την στιγμή που έχουν χτιστεί τα οικήματα και έχουν νομιμοποιηθεί (!!!) με νόμους τσόντα, πρέπει να γίνει η ουσιαστική νομιμοποίηση τους, δηλαδή ότι ακριβώς λέει ο νόμος: δρόμους, ύδρευση, αποχέτευση, ρεύμα, ασφάλεια κτλ.

Όταν το κράτος κάνει δύσκολη την ζωή του πολίτη, ο πολίτης θα παρανομήσει, στην παρανομία του πολίτη όμως όταν τσοντάρει και το κράτος τότε έχουμε έναν εκρηκτικό μηχανισμό. Η συνέχεια δεν πρόκειται να είναι ούτε γρήγορη ούτε εύκολη, με έναν πολίτη αρνητικό προς το κράτος, και ένα κράτος μαφιόζο που κοιτάει την κομματική του πελατεία αλλά τα πράγματα για μια πολιτισμένη χώρα θα έπρεπε να είναι απλά.

Leave a Comment