Share

Αριστεία, σημαία και πα(σα)ρέλαση.

Δεν είναι καθόλου έκπληξη η διαμόρφωση της νέας διαδικασίας επιλογής σημαιοφόρου στις μαθητικές παρελάσεις από τον υπουργό παιδείας Γαβρόγλου, είναι εμφανής οι ιδεολογικές καταβολές αυτής της διαμόρφωσης από τον ισοπεδωτικό ολοκληρωτισμό που διακατέχει τον υπουργό και γενικά την σημερινή κυβέρνηση, αλλά δυστυχώς η ένσταση που θα έπρεπε να υπάρχει στην όλη διαδικασία είναι το αν εξυπηρετεί η ίδια η παρέλαση με τον τρόπο που διεξάγεται.

Και με αυτό δεν εννοώ το κλασικό debate «είναι καλό να γίνονται παρελάσεις ή όχι», είμαι υπέρ των παρελάσεων προς τιμή των ηρώων, αλλά πριν από μια μαθητική παρέλαση θα πρέπει να εξετάσουμε το γεγονός αν τα παιδιά γνωρίζουν γιατί παρελαύνουν. Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται το ατυχές γεγονός της άγνοιας των ιστορικών γεγονότων των εθνικών εορτών μας και ευθύνη έχει όλη η πολιτεία, γονείς και σύστημα.

Ασφαλώς τα παιδιά είναι τα μόνα που δεν φταίνε καθώς αντιμετωπίζουν μια παιδεία πολύ φορτική απέναντι στην καθημερινότητα τους, με μόνο σκοπό την βαθμοθηρία και όχι την γνώση, αναγκάζοντας τα να παπαγαλίζουν την ιστορία χωρίς να τους επιτρέπεται η ενδελεχή ανάλυση και απόδοση των γεγονότων με τρόπο που αυτά μπορούν να τα αποστηθίσουν προς πνευματικό όφελος τους, και έτσι παραμένουν σε μια στείρα μόρφωση που οδηγεί σε τραγικές απαντήσεις σε ιστορικά ερωτήματα του τύπου : «Την 25 Μαρτίου γιορτάζουμε το όχι στους Γερμανούς», και άλλα τέτοια μαργαριτάρια ,και δυστυχώς οι απαντήσεις αυτές να δίνονται ακριβώς μετά το τέλος της παρέλασης που με τιμή και καμάρι διετέλεσαν.

Σίγουρα τα σημερινά παιδιά είναι πολύ πιο μπροστά πνευματικά από το απαρχαιωμένο σύστημα παιδείας μας. Ένα παιδί που από μικρή ηλικία χειρίζεται ένα προσωπικό υπολογιστή με όλους τους αυτοματισμούς που του παρέχει αυτός και το διαδίκτυο ,και γενικά όλη την ταχύτητα που βιώνει στην καθημερινότητα του από τα διάφορες τεχνολογίες που κάνουν την ζωή πιο “εύκολη”,δυστυχώς το αναγκάζουμε να εναρμονιστεί στην βραδύτητα μιας γερουσίας που θεωρεί ότι το βιβλίο και ο αναχρονιστικός τρόπος που αποδίδεται το μάθημα της ιστορίας είναι ότι καλύτερο για αυτό .με αποτέλεσμα να το κουράζει.

Έτσι ένα παιδί του 2000 δεν πρόκειται να μάθει ποιά είναι η ιστορία του, αλλά θα παπαγαλίσει αναγκαστικά ώστε να πάρει τον αναγκαίο βαθμό και πτυχίο για το μέλλον του. Του στερούμαι μέσα στην τάξη αυτό που συμβαίνει στον έξω κόσμο του,δηλαδή την διαδραστική συζήτηση που επιτελεί στην καθημερινότητα για τα θέματα που το απασχολούν , την αυτοματοποίηση και την οπτικοακουστική μάθηση, περιορίζοντας το σε μια αναχρονιστική διεξαγωγή μαθήματος που αναγκάζεται ο καθηγητής συστημικά να του προσφέρει. Γι ‘αυτό βλέπουμε γεγονότα ιστορικής άγνοιας ή ακόμα και ασέβειας της παρέλασης από ενδυματολογική άποψη έως και διαγωγής του τρόπου διεξαγωγής της, σε βαθμό που φτάνουμε αναγκαστικά στην τελική αμφισβήτηση του ίδιου του θεσμού της παρέλασης.

Μια παρέλαση που θα γινόταν με ιστορική γνώση παιδιών ,καθηγητών και γονέων δε θα ευτελιζόταν ούτε θα αμφισβητούταν ποτέ διότι θα είχε το κύρος και την τιμή που αξίζει σε αυτούς που θυσιάστηκαν για τον αγώνα του έθνους. Δυστυχώς όμως σήμερα έχουμε στην εξουσία τους αναθεωρητές της ιστορίας και των γεγονότων. Άνθρωποι αυτής της θολωκουλτούρας και ιδεολογικής κάστας όπως Γιαβρόγλου ,Φίλης αλλά ακόμα και βουλευτές τύπου Ρεπούση, το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να εφαρμόσουν το μοντέλο της Κομμούνας, της άδικης ισότητας δηλαδή, είναι η στείρα πνευματική πολιτική που δεν πρόκειται εκ των πραγμάτων να διορθώσει τα κακώς κείμενα στην διεξαγωγή του μαθήματος της ιστορίας , πόσο μάλλον θα εξευτελίσει ακόμα περισσότερο την έννοια της παρέλασης που τόσο μισούνε. Οπότε όσον αναφορά την κλήρωση για την σημαία, είναι πασιφανές ότι είναι ανίκανοι και ιδεολογικά πωρωμένοι για να κατανοήσουν ότι δίνοντας την σημαία στον άριστο μαθητή δεν τιμάς τον μαθητή, αλλά την Σημαία.

‘’Δεν υπάρχει τίποτα πιο άνισο από την ίση μεταχείριση των ανίσων΄΄.
Αριστοτέλης

Leave a Comment