Share

Απουσία του διαλόγου

Άμα γνώριζες σήμερα την Ελλάδα μέσα από τα ΜΜΕ και τα κόμματα θα πίστευες ότι η κοινωνία της αποτελείται κατά κόρον από φασίστες. Ο χαρακτηρισμός αυτός ξεστομίζεται σήμερα σε τηλεοπτικά πάνελ, βουλή, καφενεία με τόση ευκολία όσο η φράση “βάλε ένα ποτήρι νερό, και ασφαλώς καταφέραμε να χάσει το νόημα της.

Το θέμα είναι ότι δεν έχει γίνει τυχαία. Βλέπεις πολιτικά είναι πολύ εύκολο και χρήσιμο να χαρακτηρίσεις οτιδήποτε δεν βρίσκεται μέσα στα πολιτικά σου σχέδια, αντιδημοκρατικό, φασιστικό, ναζιστικό και ρατσιστικό. Ο Έλληνας όμως έχει μία ευαισθησία σε αυτούς τους χαρακτηρισμούς γιατί τους έχει βιώσει στον πετσί του και αντιλαμβάνεται εύκολα πότε κάποια πράξη ή άποψη του έχει τέτοιες ιδιότητες.

Βέβαια τα παραδείγματα πολιτικών άκρων μέσα στην βουλή δεν δικαιολογούν αυτό που λέω ακριβώς, αλλά και γι’ αυτό θεωρώ πως υπάρχει εξήγηση. Έναν άνθρωπο όταν του στερήσεις οποιοδήποτε θεωρεί αγαθό, με άκρως χυδαίο τρόπο, αυτό που θα καταφέρεις είναι να τον ρίξεις στα άκρα. Εκτός αν θέλετε να μου πείτε ότι η Ελλάδα ξαφνικά απέκτησε 1,000,000 φασίστες ή ναζιστές και κομμουνιστές. Τώρα αν το γεγονός της ένταξής του σε ένα άκρο, το εκμεταλλευτείς πολιτικά για να αποδυναμώσεις τα αιτήματα του καθώς ως ακραίος δεν θα μπορούσε να έχει δίκιο, αυτό που αυτό που θα καταφέρεις είναι να δυναμώσεις το άκρο, είτε είναι αριστερό είτε δεξιό.

Δεν γίνεται να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας. Το να παραμένουμε σε καταδίκες βίας και ιδεολογιών δεν πρόκειται να αλλάξουμε κάτι στο Ελληνικό τοπίο. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που σήμερα με μεγάλη ευκολία χαρακτηρίζουμε φασίστες, είναι αυτοί που προ κρίσης ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ επί των πλείστων. Αν ο ΓΑΠ ή ο Σαμαράς και ο Τσίπρας, τους πήγαιναν τον μισθό και τις συντάξεις στα 1000 ευρώ αντί για 500 θα τους φιλούσαν τα πόδια και θα τους ψήφιζαν για άλλα 40 χρόνια, έτσι κι αλλιώς κανένα κόμμα δεν τιμωρήθηκε για εθνικά ή κοινωνικά ζητήματα, και το μέτρο κρίσης των Ελλήνων ήταν και παραμένει οικονομικό, όπως αποδείχθηκε μετά την μεταπολίτευση.

Και έτσι τα άκρα σιγά-σιγά θα έσβηναν μέσα από την βουλή αλλά και στην κοινωνία, όπως έσβησαν σε πολλά κράτη που ευημερούν.

Αυτό που ξυπνάει τα άκρα δεν είναι μία εσωτερική ιδεολογία, αλλά η αναξιοπρέπεια, η πείνα, η ανασφάλεια, η κοροϊδία, η υποκρισία και κυρίως η προδοσία. Τα άκρα τα γεννάνε ανάξιοι πολιτικοί, οι οποίοι “υποτίθεται” πως έχουν την ευθύνη να αναμορφώσουν, να παιδαγωγήσουν και να ενώσουν την κοινωνία. Βέβαια τέτοιοι πολιτικοί βγαίνουν και από τον ανάλογο λαό. Εμείς από την άλλη ψηφίζουμε εδώ και δεκαετίες πολιτικούς τυχοδιώκτες που φέρνουν τον διχασμό στην κοινωνία, με αποτέλεσμα να φτάσουμε στα ακραία γεγονότα της τελευταίας δεκαετίας.

Στην κοινωνία σήμερα δεν υπάρχει το απαραίτητο πλαίσιο διαλόγου ανάμεσα σε πολίτες και θεσμούς. Ο πολίτης νιώθει απομονωμένος, ανήμπορος να διεκδικήσει το δίκιο του ή ακόμα και να το συζητήσει. Εδώ και δεκαετίες όλες του οι απαιτήσεις φιλτράρονται μέσα από ψεύτικες προεκλογικές υποσχέσεις, συνδικάτα και πολιτικές καπηλεύσεις. Αν πολιτικά ή κοινωνιολογικά δεν είχες προβλέψει την άνοδο των άκρων τότε απλά είσαι αποτυχημένος, αν δεν μπορείς να την ερμηνεύσεις είσαι ανίκανος και αν δεν μπορείς να την ρυθμίσεις είσαι ακατάλληλος.

Όσο αρνούμαστε το πρόβλημα αυτό θα μεγαλώνει, και όσο χαρακτηρίζουμε κάθε διαφορετική άποψη από την δική μας φασισμό και δεν ερμηνεύουμε από που πηγάζει τότε θα μεγαλώσει και ταχύτατα. Αυτό που θα έπρεπε να καταδικάσουμε συνολικά σαν κοινωνία είναι η απουσία διαλόγου. Στην Ευρώπη σήμερα, σε άκρως δημοκρατικά κράτη, έχουν μπει στην βουλή ακραία κόμματα λόγο κρίσης και του μεταναστευτικού, ο διάλογος εκεί όμως είναι εμφανής, οι ακραίοι χαρακτηρισμοί απέχουν από τον κοινοβουλευτικό διάλογο διότι δεν βοηθούν καθόλου αλλά συντελούν στο αντίθετο αποτέλεσμα.

Και για το τέλος μία υπενθύμιση, στην Γερμανία της δεκαετίας του 30′, ένας πρώην τελωνιακός και μετέπειτα στρατιωτικός, κέρδισε τις εκλογές και λίγα χρόνια μετά αιματοκύλισε την Ευρώπη. Δεν ήταν όλοι οι Γερμανοί Ναζιστές, ούτε καν αυτοί που τον ψήφισαν, η ανέχεια, η ανασφάλεια, οι κλειστές πόρτες και το μνημόνιο της εποχής (συνθήκη των Βερσαλλιών )τους οδήγησαν σε αυτόν.

 

  1. By Φτάνει. | Presstiz on September 24, 2018 at 12:38 am

    […] μία εκκωφαντική απουσία διαλόγου στην κοινωνία, η οποία  είναι παρασυρμένη από μία […]

Leave a Comment