Share

Ήμασταν εκεί…

Όμως ήταν κάτι μεγάλο, ήταν κάτι σημαντικό, μετά από πολύ καιρό ύπνου ένα κομμάτι του λαού ξαναβγήκε στους δρόμους για κάτι που τους ενώνει, καθώς δεν υπήρχε τίποτα κομματικό να τους χωρίζει. Φαίνεται ότι ακόμα και σήμερα, μπροστά στο όνομα πατρίδα οι Έλληνες τα βάζουν όλα πίσω, ιστορία, παρατάξεις και συμπλέγματα, ακολουθώντας την καρδιά τους. Ένα ελπιδοφόρο μήνυμα δόθηκε την Κυριακή στις 21 Ιανουαρίου του νέου έτους, μύρισε Ελλάδα, μύρισε Ρωμιοσύνη σε όλη την χώρα. Και όποιος ακόμα έχει μέσα στην καρδιά του αυτές τις έννοιες ήταν εκεί.

Και κάποιοι που δεν μπόρεσαν να είναι και αυτοί με την φωνή και την υποστήριξη τους έδωσαν το πνευματικό παρών με την ελληνόψυχη καρδιά τους, με βοηθό τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και το εμφανές ενδιαφέρον τους έδιναν πνοή στον αγώνα από μακριά. Και για αυτούς ήμασταν εκεί να φωνάξουμε για το άδικο, να φανερώσουμε ψέμα, να πούμε την αλήθεια, πέρα από κάθε πίεση, πέρα από κάθε φόβο και τρομοκρατία, να πούμε ότι δε θα περάσει το ιστορικό ψέμα επειδή κάποιοι το αποφάσισαν.

Υπήρχαν όμως και οι πολέμιοι, αυτοί που προσπάθησαν να περάσουν στα ψιλά γράμματα ένα μεγαλειώδες γεγονός. Ένα γεγονός που σήμερα το απαξιώνουν για δικά τους συμφέροντα, αποκαλώντας φασίστες ένα λαό που το μόνο που ήθελα είναι να δηλώσει παρών και κάποιοι να τους ακούσουν. Αλλά αυτοί οι κάποιοι πήραν απόφαση να το μικρύνουν όσο μπορούν, αν βέβαια μπορούν να το κάνουν με αυτήν την ιστορική εικόνα, με την Θεσσαλονίκη να καταπνίγεται από κόσμο, με 1000 και πλέον λεωφορεία από όλη την Ελλάδα, με πτήσεις από το εξωτερικό και τους θεσσαλονικείς να δίνουν το παρών. Αλλά ήμασταν εκεί και για αυτούς που μας απαξιώνουν γιατί και αυτοί είναι αδέρφια μας, ήμασταν εκεί και για τους αρνητές μας, ήμασταν εκεί και για τους πολέμιους μας, ήμασταν εκεί και για τα αδέρφια μας που έχουν παρασυρθεί είτε σε εθνικιστικές τάσεις, είτε σε αντεθνικές γιατί η πατρίδα μόνο ενώνει.

Αλλά πιο πολύ ήμασταν εκεί για αυτούς που έχουν χάσει το ενδιαφέρον τους και την αγάπη τους για την πατρίδα, για αυτούς που έχουν απογοητευτεί από το έθνος μας, για αυτούς που τους δηλητηριάζουν καθημερινά και έχουν χάσει κάθε ελπίδα, ζεστασιά και έρωτα για αυτό που λέγεται πατρίδα, για αυτούς που όλα τους φαίνονται ανώφελα και ανάξια προσπάθειας. Ήμασταν εκεί για να τους πούμε ότι το κακό δεν έχει δύναμη, αλλά είναι η απουσία του καλού, ήμασταν εκεί για να ανοίξουμε τα παράθυρα να μπει λίγο καθαρός αέρας όσο το δυνατόν περισσότερο μέσα σε αυτήν την αντεθνική, υποτακτική και αποπνικτική ατμόσφαιρα που έχει δημιουργηθεί στην χωρά μας τις τελευταίες δεκαετίες, με κερασάκι τα χρονιά των μνημονίων. Ήμασταν εκεί για να τους πούμε ότι όσο δηλητήριο και να ρίξουν στην ιστορία, στην παιδεία και στις παραδόσεις υπάρχει τρόπος να το φτύσουμε, υπάρχει το αντίδοτο απέναντι στον πνευματικό λήθαργο και στην αναισχυντία.

Και θα είμαστε εκεί ξανά και ξανά αν χρειαστεί να πούμε τα ιδιά και χιλιοειπωμένα, μπορεί να είμαστε δηλητηριασμένοι και πολλάκις  τραυματισμένοι αλλά πάντα έτσι είμασταν, είναι στο πετσί μας πια, είναι στην ιστορική μας παράδοση. Αυτοί οι λίγοι, που τους έχουμε εικονίσματα, που τους διαβάζουμε στα βιβλία, που τους εξιστορούμε και τους εορτάζουμε, αυτούς έχουμε για παράδειγμα κι ας μην αξίζουμε ούτε μια γραμμή λογία μπροστά στο ανάστημα τους.

Leave a Comment