Share

Έναν θεό κομμένο και ραμμένο στα μέτρα τους.

Αυτές τις μέρες ο πολιτικός κόσμος και σύσσωμη η ελληνική κοινωνία ασχολείται με το θέμα της ταυτότητας φύλου, και όπως είναι “φυσικό” για μια ακόμη φορά στο εδώλιο του κατηγορουμένου κάθισε η εκκλησία, οι πιστοί της και γενικά η χριστιανική πίστη. Η λεγόμενη χριστιανική αγάπη έγινε για μια ακόμη φορά καραμέλα στο στόμα πολλών και διαφόρων, μέσα όμως σε λίγες λέξεις και φράσεις που ξεστόμιζαν, ο καθένας που είχε διαβάσει έστω και μια φορά την αγία γραφή καταλαβαίνει ότι δεν έχουν ιδέα για τι πράγμα ομιλούν.

Σύμφωνα με αυτούς ο “καλός θεός” δεν έχει πει τίποτα παραπάνω από «κάντε ότι γουστάρετε και θα είστε ευτυχισμένοι γιατί σας αγαπάω», και σε αντίθεση με Αυτόν και τους λόγους του, το λεγόμενο κακό παπαδαριό δεν το έχει καταλάβει εδώ και 2000 χρόνια. Παπάδες, πιστοί και μοναχοί που αφιέρωσαν την ζωή τους στον δρόμο του ευαγγελίου είναι όλοι τους τυφλοί, άσχετοι και ανάλγητοι και δε βλέπουν την “πραγματική” χριστιανική αλήθεια όπως την βλέπουν αυτοί οι “πεφωτισμένοι” άνθρωποι, που το πλησιέστερο που είχαν σε επαφή με το ευαγγέλιο ήταν 2-3 συζητήσεις κάποιο βράδυ όταν τους έπιασε μια εσωτερική αναζήτηση, για μεταπτυχιακό θεολογίας έχουν δει τον Ιησού από την Ναζαρέτ 20 φορές και για πνευματικό διδακτορικό τους έχουν εκείνο το εικοσάλεπτο το Πάσχα, 12 παρά τέταρτο με 12 και 5, και ασφαλώς δε θα μπορούσαν να κάτσουν παραπάνω γιατί ακριβώς εκείνη την ώρα ο ιερέας λέει : «Ανέστη Χριστός και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί Αυτού.»

Οι ίδιοι  άνθρωποι που ομιλούν για ανεκτικότητα και ισότητα, είναι οι ίδιοι άνθρωποι που αρνούνται το δικαίωμα στην εκκλησία και τους πιστούς της να εκφέρουν αντίθετη άποψη από την δική τους. Είναι αυτοί που λένε ότι «η εκκλησία δεν έχει καμία δουλειά με την πολιτεία και ο ρόλος της είναι πνευματικός», βέβαια είναι πάλι οι ίδιοι που την κατηγορούν «γιατί δεν έκανε κάτι η εκκλησία την περίοδο της χούντας», αλλά αυτό το αφήνουμε στην επιστήμη της ψυχιατρικής να βγάλει άκρη. Λέξεις όπως σκοταδισμός, μεσαίωνας, ρατσισμός και κάθε είδους φοβίες είναι στην άκρη της γλώσσας τους, έτοιμες να εκσφενδονιστούν προς πάσα κατεύθυνση σε οτιδήποτε διαφέρει από την ιδεολογία τους, την ίδια ώρα που υμνούν την ελευθερία του λόγου. Για να μην μπούμε καν στην συζήτηση ότι στο συγκεκριμένο ζήτημα της ταυτότητα φύλου κρούει τον κώδωνα του κίνδυνου και η παιδοψυχιατρική εταιρία Ελλάδος και αρνούνται πέρα από την πνευματική και την επιστημονική προσέγγιση του ζητήματος.

Υπάρχει μια μεγάλη διαφορά όμως, η εκκλησία δεν νομοθετεί αλλά νουθετεί, η εκκλησία δεν ψηφίζει αλλά προειδοποιεί, η εκκλησία δεν δικάζει αλλά αρθρώνει λόγο ευαγγελικό, τον πραγματικό λόγο του ευαγγελίου , όχι τον λόγο που ο καθένας προσωπικά θέλει να πιστεύει και να ερμηνεύει μέσα στην άγνοια του. Μια βόλτα στα πανεπιστήμια να κάνουν και να μιλήσουν με έναν άθεο θεολόγο θα τους εξηγήσει το πόσο λάθος κάνουν, δε χρειάζεται κάποιος πιστός να τους αναλύσει το πόσο απέχουν από την θεολογικά επιστημονική τεκμηρίωση του γεγονότος.

Για αυτούς ο Χριστός είναι φιλόσοφος “κάποιας αγάπης” και ίσως για κάποιους να είναι και “λίγο” Θεός, αλλά σε κάθε περίπτωση είναι ένα θολωμένο τοπίο, ένας θεός απόκοσμος, ένας θεός που έφτιαξε τον άνθρωπο και τον άφησε μόνο του να ερμηνεύσει την ζωή και να την ζήσει, ένας άσπλαχνος θεός που δεν αποκάλυψε στον άνθρωπο την φύση του και το πώς θα ευτυχίσει αλλά έμεινε στα τσιτάτα :

«Αγαπάτε αλλήλους, και βρείτε τώρα την άκρη μεταξύ σας για το τι είναι ο άνθρωπος, τι είναι η αγάπη, και τι σημαίνουν όλα αυτά που είπα, και για να μην το ξεχάσω, τα λέμε στο τέλος της γραμμής όπου θα σε κρίνω με όλη μου την αυστηρότητα και θα σε στείλω στην κόλαση επειδή σε αγαπώ».

Τρικυμιά εν κρανίω εν ολίγοις, ένας θεός βγαλμένος από άρλεκιν της κακιάς ώρας, συνοψίσανε μια θεολογία χιλιάδων ετών σε 10 γραμμές και θολωμένες θεωρίες με πνευματική οντολογία εβδομαδιαίου περιοδικού αστρολογίας, έναν θεό κομμένο και ραμμένο στα μέτρα τους, βγαλμένο από τα βαθύτερα ένστικτα τους.

Ο Χριστός δεν είπε μόνο αγαπάτε αλλήλους αλλά είπε και το ποια είναι η αγάπη, η διάκριση και η φιλευσπλαχνία και δεν τα άφησε κατά την κρίση του καθενός. Στην μοιχαλίδα δεν της είπε : «αυτοπροσδιορίσου my dear, κάνε ότι θες και ζήσε όπως θες την ζωή σου», αντίθετα την προστάτεψε από τους άλλους με το «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω», την σπλαχνίστηκε με το «δε σε κρίνω», και την προστάτεψε από τον εαυτό της και το πάθος της με το «πορεύου και από του νυν μηκέτι αμάρτανε». Και το ίδιο έκανε στον κάθε αμαρτωλό που συνάντησε. Δεν τον αποστράφηκε, αλλά τον έσωσε, και αυτό κάνει η εκκλησία, δεν αποστρέφεται τον αμαρτωλό αλλά την αμαρτία, όχι γιατί έχει κάποιο πρόβλημα ο Θεός και προσβάλλετε από αυτήν, αλλά γιατί πολύ απλά έχει ο ίδιος άνθρωπος που θα δυστυχήσει ζώντας με αυτήν.

Ο Θεός δεν τοποθέτησε νόμους απέναντι στην φύση του ανθρώπου για να τον βλέπει να υποφέρει, αλλά του αποκάλυψε τι είναι ο Θεός και τι ο άνθρωπος, τι είναι το κατ’ εικόνα και πως θα επιτευχθεί η κατ’ ομοίωση θέωση του, ώστε να ζήσει ευτυχισμένος. Βιώνουμε την ζωή λες και το θέλημα του ανθρώπου δεν έχει ποτέ λάθος, λες και ότι ζητεί το «είναι» μας είναι αυτομάτως σωστό και θεμιτό και πρέπει να το δεχτούμε και να το πράξουμε. Αναγάγαμε τον άνθρωπο και τα θέλω του σε πανάκια και τον θέλουμε στο πλάι μας να λέει και αυτός “Ναι”, και αν δεν το κάνει τότε πολύ απλά δεν είναι θεός ή “δεν τον ερμηνεύουμε σωστά” οπότε ή τον διαγράφουμε ή τον αντικαθιστούμε με έναν νέο θεό που θα μας κάνει τα γούστα ανέξοδα, αλλάζουμε με ευκολία την ερμηνεία των λόγων του ώστε να ταιριάζει με την νόρμα της κάθε εποχής ώστε να τσοντάρει και αυτός σε κάθε μας “θέλω”.

Απευθυνόμαστε στην ζωή λες και το “όχι” σημαίνει μίσος και το “ναι” σημαίνει αγάπη. Όποιος σιγοντάρει τα θέλω μας είναι δικός μας άνθρωπος και αυτός που θα τολμήσει να μας αρνηθεί την συγκατάβαση του στο θέλημα μας είναι αυτόματα εχθρός, όχι μόνο δικός μας αλλά και όλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τον κοσμούμε με όλα τα υβριστικά σχόλια που έχουμε στην φαρέτρα μας γιατί είχε το θράσος να αρθρώσει έναν διαφορετικό λόγο από τον δικό μας.

Η ευκολία αυτή χαρακτηρίζει την εποχή μας, εύκολες ερμηνείες, ανέξοδες χωρίς βάθος και αφιέρωση, κριτές των πάντων φυλακισμένοι σε πολιτικές ορθότητες και μετανεωτεριστικές θολωκουλτούρες, με μυαλά κομπόστα καταντάμε γελοίοι μπροστά σε όποιον έχει ασχοληθεί έστω λίγο με το θέμα ψυχίατρο, θεολόγο ή απλό άνθρωπο. Πριν μιλήσετε για Θεό ,πίστη και χριστιανική αγάπη καλό θα είναι να αφιερώσετε λίγο χρόνο σε αυτά, μόνο καλό θα σας κάνει, θα γνωρίζεται τι αρνείστε και τι όχι, και τουλάχιστον θα είστε τίμιοι με τον εαυτό σας.

Leave a Comment